เจียงฉือไป๋เป็นมือใหม่หัดเลี้ยงแมว มีหลายเรื่องที่ยังไม่เข้าใจ เวินเหอจึงบอกข้อควรระวังให้ฟังทีละข้อ
เจียงฉือไป๋หยิบโทรศัพท์ออกมาจดลงในบันทึก
เขาจำสิ่งที่เวินเหอบอกได้แล้ว แต่กลัวจำสลับหรือจำผิด จดไว้จะอุ่นใจกว่า
พอเห็นท่าทางของเขา เวินเหอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเช่นกัน แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “เอาอย่างนี้ไหม เราเพิ่มเพื่อนกันไว้ ต่อไปมีอะไรไม่เข้าใจก็ถามฉันทางโทรศัพท์ได้เลย ถ้าฉันไม่ตอบ ค่อยโทรมาก็ได้”
เจียงฉือไป๋ไม่ขัดข้อง “ได้ครับ”
ทั้งสองเพิ่มเพื่อนกัน เวินเหอตั้งชื่อบันทึกให้เขา แล้วยังปักหมุดไว้ด้านบนด้วย จะได้ไม่พลาดข้อความท่ามกลางข้อความมากมาย
หญิงสาวผมสั้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถอนใจว่า “เถ้าแก่ใส่ใจลูกแมวมากเลยนะคะ”
ถ้าซื้อแมวมาด้วยเงินก้อนโตแล้วเจ้าของร้านดูแลหลังการขาย แบบนั้นก็ไม่แปลกอะไร เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้จ่ายเงินสักบาท เถ้าแก่กลับยังรับผิดชอบถึงขนาดนี้ ทำให้เธอรู้สึกดีด้วยขึ้นมาทันที
เวินเหอยิ้ม “ชีวิตของลูกแมวก็เป็นชีวิตเหมือนกัน ขอแค่ทำให้ต่อไปมันอยู่ได้ดีขึ้น ความยุ่งยากแค่นี้ไม่เห็นเป็นไร”
หญิงสาวผมสั้นซาบซึ้งใจ จึงอุ้มลูกแมวไปเลี้ยงอีกตัวทันที
หน้าตาไม่สวยเท่าอวิ๋นซู ดูแล้วก็ไม่ฉลาดปราดเปรียวเท่าเธอ แต่เชื่องและดูซื่อบื้อ น่ารักมาก
หญิงสาวผมสั้นพอใจแล้ว
เวินเหอก็พอใจเหมือนกัน มีเงินก้อนใหญ่อีกก้อนเข้าบัญชี
อารมณ์ดีขึ้นมา เขาก็ยังไม่ลืมหลานสาวที่เห็นแก่กินจนยกศอกออกนอกบ้าน จึงยกกระเป๋าใส่แมว ทรายแมว และชามแมวให้เจียงฉือไป๋ไปตั้งกองหนึ่ง
เจียงฉือไป๋จะจ่ายเงิน เวินเหอโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ถือว่าเป็นของติดตัวของเธอแล้วกัน ดูแลเธอดี ๆ ถ้าเธอเสียใจทีหลัง ไม่อยากอยู่กับคุณแล้ว ฉันจะพาเธอกลับมาเอง”
เจียงฉือไป๋กอดลูกแมวขนฟูนุ่มไว้ แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง