เสียนเยว่เห็นแก้มแดงระเรื่อชวนใจสั่นของหญิงสาว หัวใจเขาพลันกระตุกวูบ ก่อนจะขานรับเบา ๆ พยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบเหมือนทุกวัน “เพิ่งตื่นครับ”
อวิ๋นซูลากเสียงยาว “เพิ่งตื่นเหรอคะ—”
“แล้วรู้สึกไหมว่ามีอะไรผิดปกติบ้าง?”
ใบหน้าของเสียนเยว่แดงลามไปถึงลำคอ เขาฝืนใจตอบว่า “ไม่ครับ...”
“ไม่เหรอคะ” อวิ๋นซูทวนคำพูดของเขา ปลายนิ้วที่แต้มสีชมพูแตะลงบนริมฝีปาก “น่าเสียดายจังเลย เมื่อกี้ฉันจูบคุณไปแล้วนะ ไม่รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ เหรอคะ?”
หัวใจของเสียนเยว่เต้นรัวเพราะท่าทางของเธอ เมื่อเห็นแววเจ้าเล่ห์ในดวงตาของหญิงสาว เขาจึงเข้าใจทันทีว่าเธอรู้ตั้งนานแล้วว่าเขาตื่น
ทั้งที่รู้แล้ว เธอก็ยังไม่หยุด แถมยังกล้ากว่าเมื่อครู่อีกด้วย
ใบหน้าของเสียนเยว่แดงก่ำไปหมด จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าอวิ๋นซูแอบร้ายอยู่เหมือนกัน ที่ร้ายกว่านั้นคือเขาไม่ได้เกลียดความร้ายแบบนี้เลย
เมื่อท่าทีแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องถูกเปิดโปง เขาก็โกหกต่อไม่ไหว ได้แต่กำผ้าปูที่นอนแน่น หางตาแดงระเรื่อ ขนตาสั่นไหวขณะเอ่ยว่า “เรา...ยังไม่ได้ตกลงคบกัน แบบนี้ไม่ดีครับ”
ตอนพูดคำว่าไม่ดี น้ำเสียงของเขาเบาเหลือเกิน ไม่มีท่าทีแข็งกร้าวแม้แต่น้อย ในความอ่อนโยนอย่างที่เป็นอยู่เสมอยังเจือความเขินอายอยู่บ้าง
ยิ่งทำให้อวิ๋นซูอยากแกล้งเขาหนักขึ้นไปอีก
เธอพูดจาเหลวไหลด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่เสียนเยว่คิดอะไรอยู่คะ นี่แค่จูบอรุณสวัสดิ์เอง เหมือนกับจูบราตรีสวัสดิ์ก่อนหน้านี้ไงคะ”
เสียนเยว่ชะงัก มองท้องฟ้าด้านนอกแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง