“จะไปไหนกัน? ห้ามไปเด็ดขาด เราสองคนผูกพันกันอยู่ ถ้าจะมีใครไป ก็ต้องเป็นเขาที่ไป!”
อวิ๋นซูทั้งโมโหทั้งขัดใจที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน ถึงเวลาแบบนี้แล้ว เสียนเยว่ยังคิดถึงเธออยู่ได้ ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้างนะ
ถูกหลิงกวงรังแกถึงขนาดนี้แล้ว ยังอ่อนโยนได้อีก
เสียนเยว่ลังเล มองเธอแล้วเอ่ยว่า “แต่...”
“ไม่มีแต่” อวิ๋นซูตัดบทเขา ก่อนหันไปมองหลิงกวงด้วยสีหน้าเย็นชา “เดิมทีฉันก็ขี้เกียจไปหาเรื่องคุณอยู่แล้ว แต่ในเมื่อคุณอุตส่าห์มาหาถึงที่ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
“ช่วงที่เราคบกันหนึ่งเดือน คุณยืมเงินฉันบ้าง ให้ฉันจ่ายเงินให้บ้าง รวม ๆ แล้วทั้งหมด 123,000 ฉันมีทั้งหลักฐานการโอนเงินและประวัติแชตที่คุณยืมเงิน คืนเงินก้อนนี้มา ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความสงบให้จัดการ!”
หลิงกวงมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ “ทวงเงินเหรอ? ทำไมคุณถึงได้ไร้รสนิยมขนาดนี้?”
อวิ๋นซูหัวเราะเย็นชา “ตลกสิ ฉันหวังดีให้คุณยืมเงิน พอทวงคืนกลับกลายเป็นคนไร้รสนิยม แล้วคนที่ใช้เงินฉันมาตลอดอย่างคุณล่ะ หน้าหนาไร้ยางอายหรือเปล่า?”
ใบหน้าหลิงกวงซีดเผือด
ไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน เขาไม่คิดเลยว่าอวิ๋นซูผู้แสนอ่อนโยนจะพูดคำแบบนี้ออกมา
เขากัดฟันพูดว่า “คุณจะดุทำไม? ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่คืนสักหน่อย”
“งั้นก็รีบคืนเงิน แล้วไสหัวออกจากบ้านฉันไป” อวิ๋นซูชี้ไปที่ประตู
หลิงกวงแทบจะโมโหจนระเบิด แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มาครั้งนี้ เขาก็พยายามข่มความโกรธไว้ ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “อย่าทำแบบนี้เลย ผมรู้ว่าคุณยังชอบผม ที่ทำแบบนี้ก็เพราะโกรธที่ผมไม่รักคุณ ขอแค่คุณยกไข่มุกหยกจันทราให้ผม เอาไปช่วยเหมี่ยวเหมี่ยว ต่อจากนี้ผมจะเป็นของคุณคนเดียว”