เวลาครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา อวิ๋นซูใช้ชีวิตอย่างสบายใจและเป็นอิสระสุด ๆ
ถ้าตื่นไหวตอนเช้าก็ไปเยี่ยมคุณปู่ พอคุณปู่ดีใจก็มอบของให้เธอเป็นกอง ถ้าตื่นไม่ไหวก็จะนอนตื่นสาย ปล่อยให้ตื่นเองตามธรรมชาติ
ช่วงบ่ายเธอไม่ออกไปเที่ยวซื้อของกับหลินจือเหยา ก็แวะมาหาฉินเยี่ยนจิง เขาทำงาน ส่วนเธอดูซีรีส์เล่นเกม พอเบื่อขึ้นมาก็เข้าไปหยอกเขาสองสามที
นานวันเข้า ห้องทำงานก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทุกมุมล้วนถูกใจอวิ๋นซู แม้แต่ห้องพักผ่อนด้านหลังก็มีข้าวของของเธอเพิ่มขึ้นมา
อวิ๋นซูชอบดูฉินเยี่ยนจิงเกร็งไปทั้งตัว อดกลั้นจนถึงขีดสุด แต่ยังทำเป็นเย็นชาแล้วพูดว่าไม่ได้ที่สุด
ผู้ชายปากไม่ตรงกับใจ
ปากบอกปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับตอบรับ ไม่เคยผลักเธอออกสักครั้ง บางทียังอดไม่ได้จนกลับเป็นฝ่ายรุกเสียเอง
พอใจเย็นลงก็พูดอะไรทำนองว่า “ถ้าทำต่อไป เราก็จะเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ” “ผมไม่แต่งงานหลอก ๆ กับภรรยาตัวเองหรอก” “ภรรยาของผมต้องอยู่กับผมไปตลอด” พูดพล่ามไม่หยุด ตอนแรกอวิ๋นซูก็เออออตามไป แต่หลัง ๆ พอเห็นว่าเธอตอบรับเร็วเกินไป ฉินเยี่ยนจิงก็ไม่เชื่อ เธอเลยไม่ฟังแล้ว
พอเขาเริ่มพูด เธอก็จูบเขา
พูดอะไรพึมพำไม่รู้เรื่อง ฟังไม่เข้าใจ อยากจูบ อยากงับ
อวิ๋นซูจูบฉินเยี่ยนจิงจนแทบหมดแรง เส้นเลือดบนท่อนแขนที่โอบเอวเธอผุดขึ้นชัดเจน
ดูจากท่าทีที่เขาเริ่มเลยเถิดขึ้นทุกครั้ง อวิ๋นซูคิดว่าฉินเยี่ยนจิงคงอดกลั้นต่อไปได้อีกไม่นาน
ถึงตอนนี้งานอดิเรกอย่างหนึ่งที่อวิ๋นซูโปรดปรานที่สุดในแต่ละวัน ก็คือการยั่วเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย