ออกจากเกม
เสียนเยว่ถอดหมวกครอบศีรษะออก แล้วยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
เกมนี้ช่างเร้าใจเกินไป เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเกมต่อสู้กับมอนสเตอร์ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นการสวมบทบาทที่ชวนทรมานใจถึงเพียงนี้
เขารู้สึกว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเองคงถูกเล่นจนพังเข้าสักวัน
ขณะที่กำลังคิดอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
เสียนเยว่ลุกไปเปิดประตู
อวิ๋นซูยืนอยู่ด้านนอกในชุดนอนสีชมพู เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาหยีโค้งพร้อมรอยยิ้ม «จูบราตรีสวัสดิ์ค่ะ»
ลูกกระเดือกของเสียนเยว่ขยับ
ภาพทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นในเกมยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ความหวั่นไหวยังไม่ทันสงบลง หญิงสาวที่เขาคิดถึงทุกคืนวันก็ปรากฏตัวตรงหน้า และกำลังขอจูบจากเขา
เขาก้มลงโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนประทับจูบเร่าร้อนลงไป
จูบที่ริมฝีปาก ไม่ใช่หน้าผาก
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของอวิ๋นซู ก่อนจะแปรเป็นรอยยิ้มที่แทบล้นออกมา เธอจูบตอบเสียนเยว่
เนิ่นนานกว่าทั้งคู่จะแยกจากกัน
อวิ๋นซูซบอยู่ในอ้อมแขนเขา มือค่อย ๆ ลูบกล้ามอกของเสียนเยว่ ก่อนแสร้งพูดเสียงกระเง้ากระงอดอย่างจงใจ «พี่เสียนเยว่ทำอะไรคะ จูบราตรีสวัสดิ์ก็แค่จูบหน้าผากเบา ๆ ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ»
ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าของเสียนเยว่ดูราวกับกลายเป็นทะเลลึก พอได้ยินเธอพูดเช่นนั้น แขนที่โอบอยู่ไม่เพียงไม่คลาย กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น เขาก้มลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธออีกครั้ง
น้ำเสียงยังอ่อนโยนเหมือนเดิม ทว่าทุ้มต่ำลงเล็กน้อย เขาไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับ