กลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี หลังทั้งครอบครัวกินมื้อกลางวันได้ไม่นาน ฉินเยี่ยนจิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมตัวไปบริษัท
อวิ๋นซูนั่งอยู่ไม่ไกล เท้าคางมองเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี ราวกับมีฟองสีชมพูลอยอยู่รอบตัว
ฉินเยี่ยนจิงถูกสายตาร้อนแรงของเธอจ้องจนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง แผ่นหลังเหยียดตรง กล้ามเนื้อเกร็งแน่น
“ที่รัก ตอนทำงานช่วงบ่ายก็อย่าลืมคิดถึงฉันด้วยนะ” อวิ๋นซูโอบเขาจากด้านหลัง แนบแก้มลงกับแผ่นหลัง “ฉันจะไปหาคุณ”
ฉินเยี่ยนจิงเงียบไป พอนึกถึงพฤติกรรมแสนเอาแต่ใจของอวิ๋นซูในแต่ละวัน ก็ปวดหัวไม่น้อย
เขาขานรับเบา ๆ “รู้แล้ว”
อวิ๋นซูคลายมือ ปล่อยให้เขาไป
ฉินเยี่ยนจิงกลับยังไม่ไปไหน เขาหันกลับมา ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องเธอเงียบ ๆ
อวิ๋นซูไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร จึงเงยหน้ามอง
ทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไร มองหน้ากันอยู่อย่างนั้นนานถึงหนึ่งนาที
ไม่จูบแล้วเหรอ?
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
ฉินเยี่ยนจิงเม้มริมฝีปากบาง เมื่อแน่ใจว่าอวิ๋นซูไม่มีทีท่าจะจูบเขาอีก ใบหน้าหล่อเหลาพลันเย็นชาลง “ไปแล้วนะ”
อวิ๋นซูทำเหมือนไม่ทันสังเกต โบกมือให้เขา มุมปากยกขึ้น “ที่รัก บ๊ายบาย ไว้ฉันไปหานะ”
ฉินเยี่ยนจิงขานรับเบา ๆ แล้วผลักประตูออกไป
พอเขาไปแล้ว อวิ๋นซูก็ยกมือแตะริมฝีปากที่บวมตุ่ย แถมยังเจ็บนิด ๆ ทั้งหมดเป็นเพราะฉินเยี่ยนจิงแท้ ๆ ทำท่าสงบเสงี่ยมเสียเต็มประดา แต่พอจูบเข้าจริงกลับเหมือนคนบ้าคลั่ง เกือบทำเอาเธอตั้งรับไม่ทัน
ระบบรีบค้นหาข้อมูลทันที “โฮสต์ หลังจากบวมแล้วลองประคบน้ำแข็งดูนะ จะช่วยให้ดีขึ้น”