เสียงใสกังวานและอ่อนเยาว์ดังขึ้นในรถคุมขังแคบๆ ที่โคลงเคลง ทุกถ้อยคำล้วนชัดเจน
ชั่วพริบตาเดียว ทุกคนในรถก็เงียบลงพร้อมกัน ก่อนจะหันไปมองก้อนแป้งตัวน้อยที่นั่งอยู่ตรงมุม ใบหน้าเล็กๆ โยกไปมาตามแรงสั่นสะเทือน
หยุนเทียนฉีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มขื่นแล้วนวดหว่างคิ้ว
“น้องเล็ก พูดจาเหลวไหลอันใด พวกเรายามนี้เป็นนักโทษ”
ยังจะสร้างบ้านใหม่อีก จะเอาอะไรไปสร้าง? ชุดนักโทษกับตรวนบนมือหรือ?
หยุนเทียนหานเองก็ส่ายหน้า คิดเพียงว่าน้องสาวไร้เดียงสา จึงคิดปลอบใจทุกคนด้วยวิธีนี้
เขายื่นมือหมายจะลูบศีรษะหยุนเสี่ยวลั่ว ทว่าตรวนกลับขัดขวางการเคลื่อนไหว ทำได้เพียงวางมือลงอย่างจนใจ
“ลั่วลั่วเด็กดี พี่ชายรู้ว่าเจ้าสงสารพวกเรา”
แม้แต่หยุนจ้านผู้สุขุมอยู่เสมอ ก็ยังเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมาบนใบหน้า
เขามองบุตรสาวคนเล็กผู้ไม่ประสีประสาของตน ในใจทั้งขมขื่นและอ่อนโยน
“เป็นพ่อไร้ความสามารถ ทำให้เจ้าต้องมาลำบากไปด้วย”
“ต่อไปพ่อกับพี่ชายจะปกป้องเจ้า เมื่อไปถึงแดนทุรกันดารแล้ว ครอบครัวเราจะต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี”
หลิ่วซื่อโอบหยุนเสี่ยวลั่วเข้ามาในอ้อมอกทันที น้ำตาพลันร่วงรินลงมาอีกครั้ง
“ลูกสาวโง่ของแม่ เจ้าเพิ่งอายุเท่าไร จะรู้ได้อย่างไรว่าการสร้างบ้านใหม่หมายถึงอะไร”
ไม่มีใครในครอบครัวถือคำพูดของนางเป็นจริง
ทุกคนต่างคิดว่านี่เป็นเพียงถ้อยคำไร้เดียงสาและไม่สมจริงที่สุดของเด็กวัยสามขวบครึ่ง
หยุนเสี่ยวลั่วถูกหลิ่วซื่อกอดไว้ ใบหน้าเล็กซุกอยู่กับอกนุ่มของมารดา สูดกลิ่นอายที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย ทว่าดวงตากลมโตดำขลับกลับสงบนิ่ง
นางลอบถอนหายใจในใจ
เอาเถิด จะอธิบายให้คนโบราณกลุ่มหนึ่งเข้าใจว่า “การโจมตีจากมิติที่สูงกว่า” คืออะไร ก็คงยากอยู่บ้าง
ในเมื่อพวกเขาไม่เชื่อ เช่นนั้นนางก็จะทำให้ดู
คิดได้ดังนั้น หยุนเสี่ยวลั่วก็หลับตาลง แสร้งทำเหมือนง่วงจนอยากนอน ทว่าจิตสำนึกกลับจมดิ่งเข้าสู่มิติเรือสำเภานิเวศ
“ปัญญาประดิษฐ์ อยู่หรือไม่?”
【ผู้มีอำนาจสูงสุด ปัญญาประดิษฐ์พร้อมรับคำสั่งทุกเมื่อ】
เสียงกลไกเย็นชาแว่วขึ้นในห้วงความคิด ทำให้หยุนเสี่ยวลั่วรู้สึกอุ่นใจอย่างยิ่ง
“จะสร้างบ้านใหม่ ขั้นแรกต้องมีทุนตั้งต้นเสียก่อน การ ‘หยิบฉวยโดยไม่เสียเงิน’ ของพวกเรา ถึงเวลาขยายขอบเขตแล้วหรือไม่?”
【โปรดออกคำสั่ง】
มุมปากเล็กๆ ของหยุนเสี่ยวลั่วยกขึ้นน้อยๆ
“ยังจำแผนที่เมืองหลวงกับผังโครงสร้างพระราชวังที่พวกเราคัดลอกไว้ในห้องหนังสือจวนกั๋วกงได้หรือไม่?”
【จัดเก็บข้อมูลไว้แล้ว ผังโครงสร้างละเอียดถึงอิฐทุกก้อน】
“ดี” ร่างจิตสำนึกของหยุนเสี่ยวลั่วโบกมือเล็กๆ กลางมิติสีขาวบริสุทธิ์ ท่าทางองอาจผึ่งผาย
“เป้าหมายของพวกเราคือ—พระราชวัง!”
【ยืนยันคำสั่ง: เป้าหมายพระราชวัง】 เสียงของปัญญาประดิษฐ์ไร้คลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย นี่เป็นเพียงภารกิจธรรมดาอย่างยิ่ง
“ช้าก่อน ตอนนี้พวกเราอยู่ห่างจากเมืองหลวงเท่าไรแล้ว?”
【คำนวณจากมุมแสงอาทิตย์และเวลา ขบวนรถคุมขังออกจากเมืองหลวงมาแล้ว 30 ลี้】
“30 ลี้” หยุนเสี่ยวลั่วขมวดคิ้วเล็กๆ “ห่างอยู่บ้าง”
【เรือสำเภานิเวศติดตั้งระบบหุ่นยนต์นาโนจิ๋ว ‘รังผึ้ง’ สามารถปฏิบัติการระยะไกลโดยไม่ทิ้งร่องรอย หุ่นยนต์สร้างจากวัสดุพอลิเมอร์จดจำรูปร่าง ไม่อาจมองเห็น ไม่อาจตรวจพบด้วยวิธีทั่วไป และสามารถทะลุผ่านสิ่งกีดขวางทางกายภาพส่วนใหญ่ได้ ภารกิจหนึ่งครั้งใช้งานได้ไกล 300 กิโลเมตร】
ดวงตาของหยุนเสี่ยวลั่วเป็นประกาย
สมกับเป็นโครงการระดับชาติ แม้แต่ของล้ำยุคเช่นนี้ก็ยังมี!
นี่มิใช่ “การลักขโมยด้วยพลังจิต” ในตำนานหรอกหรือ?
“ยังจะรออะไรอีก!” หยุนเสี่ยวลั่วถูมือเล็กๆ อย่างตื่นเต้น
“ปล่อยระบบ ‘รังผึ้ง’ ออกไปทันที ให้กลับไปเมืองหลวง ลอบเข้าไปในพระราชวัง แล้วสแกนและสร้างแบบจำลองทั่วทั้งพระราชวังโดยไม่เว้นแม้แต่จุดเดียว! ข้าอยากรู้ว่าเจ้าฮ่องเต้เลวผู้นั้นซ่อนของดีไว้ที่ใดบ้าง!”
【ดำเนินการตามคำสั่งแล้ว ระบบ ‘รังผึ้ง’ ปล่อยหน่วยหุ่นยนต์นาโนออกไป 10,000 หน่วย คาดว่าจะถึงเหนือน่านฟ้าพระราชวังเมืองหลวงในอีก 17 นาที】
ในสายตาของผู้คนที่อยู่ด้านนอกรถคุมขัง มีเพียงเด็กหญิงตัวน้อยผู้เลอโฉมเกินบรรยาย ขยับซุกตัวในอ้อมอกมารดา ก่อนจะหลับลึกยิ่งขึ้น
ไม่มีผู้ใดรู้ว่า ปฏิบัติการ “สำรวจ” ครั้งประวัติการณ์ ซึ่งมีเป้าหมายตรงหัวใจแห่งอำนาจของราชวงศ์ต้าเฉียน ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบแล้ว
เวลาผ่านไปทีละนาที
ด้านนอกรถคุมขัง เสียงตวาดของเจ้าหน้าที่ เสียงล้อบดถนน และเสียงลมครวญครางเหนือทุ่งรกร้างประสานกันเป็นเสียงระงม
ภายในรถคุมขัง คนในตระกูลหยุนต่างเงียบงัน บรรยากาศหนักอึ้งถึงขีดสุด
มีเพียงหยุนเสี่ยวลั่วที่ภายนอกดูหลับสนิท ทว่าจิตสำนึกกำลังติดตาม “กองทัพมด” ของนางจากมุมมองเหนือสรรพสิ่ง พุ่งผ่านท้องทุ่งและถนนหลวงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับไปถึงเมืองหลวงอันโอ่อ่าตระหง่านอีกครั้ง
【ถึงเหนือน่านฟ้าเป้าหมายแล้ว】
【กำลังสแกนภาพรวม】
【กำลังสแกนค่ายกลป้องกันกำแพงวัง วิเคราะห์โครงสร้าง พบจุดพลังงานอ่อน】
【กำลังทะลุผ่าน】
แผนที่สามมิติละเอียดประณีตยิ่ง ซึ่งสามารถขยายได้อย่างไร้ขีดจำกัด ค่อยๆ คลี่ออกในห้วงความคิดของหยุนเสี่ยวลั่ว
กำแพงวังสีแดงชาด กระเบื้องเคลือบสีทอง พระที่นั่งไท่เหออันน่าเกรงขาม และอุทยานหลวงอันงดงาม ทุกสิ่งล้วนอยู่ในสายตา
ปัญญาประดิษฐ์ใช้จุดแสงสีต่างๆ ทำเครื่องหมายตำแหน่งสำคัญบนแผนที่
สีแดงหมายถึงพื้นที่ที่พลังงานและสิ่งของมีค่าอยู่หนาแน่น
สีเหลืองหมายถึงพื้นที่ที่ความรู้และข่าวสารกระจุกตัว
สีน้ำเงินหมายถึงพื้นที่ที่ทรัพยากรชีวภาพกระจุกตัว
ในบรรดานั้น มีจุดแสงสีแดงหลายจุดที่สว่างเจิดจ้าเป็นพิเศษ
จุดหนึ่งอยู่ทางตะวันตกของใจกลางพระราชวัง มีป้ายกำกับว่า 【คลังหลวง】
อีกจุดอยู่ทางตะวันออก มีป้ายกำกับว่า 【สำนักหมอหลวง】 และ 【สวนสมุนไพรหลวง】
อีกจุดอยู่ใต้ตำหนักบรรทมของฮ่องเต้ ซึ่งตั้งอยู่ลึกที่สุดในพระราชวัง แสงสีแดงตรงนั้นแทบจะควบแน่นเป็นรูปเป็นร่าง!
“ปัญญาประดิษฐ์ จุดที่สว่างที่สุดนั่นคืออะไร?”
【จากปฏิกิริยาพลังงานและการวิเคราะห์โครงสร้าง คาดว่าเป็นคลังส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ มีระดับการรักษาความปลอดภัยสูงสุด】
ลูกคิดเล็กๆ ในใจหยุนเสี่ยวลั่วดีดเป๊าะๆ
ของดีซ่อนอยู่ในที่ลึกลับที่สุดจริงด้วย
“ลั่วลั่ว ตื่นมาดื่มน้ำสักหน่อย” หลิ่วซื่อแตะหลังบุตรสาวเบาๆ แล้วยื่นถุงน้ำไปจ่อริมฝีปาก
หยุนเสี่ยวลั่วลืมตาขึ้น ดื่มน้ำอย่างว่าง่าย
นางเห็นบิดา หยุนจ้าน กำลังมองไปทางเมืองหลวงผ่านช่องรถคุมขัง แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นและความชิงชัง
“ท่านพ่อมองอะไรอยู่หรือ?” หยุนเสี่ยวลั่วถามด้วยเสียงเล็กใส
หยุนจ้านได้สติกลับมา ฝืนยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่มีอะไร พ่อกำลังคิดบางอย่างอยู่”
“กำลังคิดถึงบ้านของท่านลุงใจร้ายผู้นั้นหรือ?” หยุนเสี่ยวลั่วกะพริบตากลมโต
หยุนจ้านชะงัก ก่อนจะพยักหน้า “ใช่แล้ว”
หยุนเสี่ยวลั่วแย้มปาก เผยรอยยิ้มไร้เดียงสา ทว่าถ้อยคำที่เอ่ยกลับทำให้หัวใจหยุนจ้านสะดุ้งวาบ
“ท่านพ่ออย่าโมโหเลย ลั่วลั่วกำลังคิดหาวิธีย้ายบ้านของท่านลุงใจร้ายให้เกลี้ยงอยู่!”