“ขนบ้านเจ้าคนเลวให้เกลี้ยงเลย!”
หยุนจ้านได้ยินบุตรสาวกล่าวเช่นนั้น ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
เขายื่นมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยบาดแผลออกไป ลูบศีรษะหยุนเสี่ยวลั่วเบา ๆ
“ได้ ลั่วลั่วเก่งที่สุด รอเจ้าตัวโตแล้วค่อยช่วยท่านพ่อขนบ้านกลับคืนมา”
เขาไม่ได้เก็บคำพูดนี้มาใส่ใจ เพียงคิดว่าบุตรสาวกำลังปลอบโยนตนด้วยวิธีของนาง
หยุนเสี่ยวลั่วไม่ได้อธิบาย เพียงสั่งการ “ขนย้าย” อย่างเป็นทางการครั้งแรกให้เอไอในใจ
“เป้าหมายแรก คลังหลวง!”
【ยืนยันคำสั่ง กำลังวางเส้นทางที่เหมาะสมที่สุดและหลบเลี่ยงทหารยามลาดตระเวนทั้งหมด】
ใน “ทัศนวิสัย” ของหยุนเสี่ยวลั่ว หุ่นยนต์นาโนหลายหมื่นตัวเปรียบประหนึ่งสายน้ำไร้รูปร่าง ไร้สุ้มเสียง ลอดผ่านกำแพงวัง เลี่ยงกองทหารองครักษ์ทีละกอง ก่อนแทรกซึมเข้าไปในอาคารที่มีการคุ้มกันแน่นหนาผ่านช่องประตูและช่องหน้าต่าง
คลังหลวง!
ศูนย์กลางความมั่งคั่งแห่งราชวงศ์ต้าเฉียน!
【เข้าสู่ชั้นหนึ่งของคลังหลวงแล้ว】
เสียงรายงานของเอไอดังขึ้น ภาพเบื้องหน้าหยุนเสี่ยวลั่วชวนให้ผู้คนทั่วหล้าคลุ้มคลั่ง
ทองแท่งเรียงเป็นกล่อง ๆ กองเงินตำลึงสูงพะเนิน สะท้อนประกายเย้ายวนอยู่ในความมืด
อีกด้านมีอัญมณีหลากสี ไข่มุกและโมรา ถูกยัดไว้ในกระสอบอย่างส่ง ๆ ราวกับเป็นก้อนหินไร้ค่า
หากเป็นผู้อื่น คงตื่นเต้นจนเป็นลมไปแล้ว
ทว่าหยุนเสี่ยวลั่วเพียงปรายตามองอย่างเฉยเมย
“ทอง เงิน อัญมณี ข้ามทั้งหมด”
น้ำเสียงของนางเจือแววดูแคลนอยู่เล็กน้อย
“ของพวกนี้กินก็ไม่ได้ ปลูกก็ไม่ได้ ทั้งยังหนักอึ้ง นอกจากใช้เป็นเงินแล้วก็ไม่มีประโยชน์สักนิด”
สำหรับผู้เชี่ยวชาญด้านเกษตรศาสตร์ที่ตั้งใจจะพัฒนาสาธารณูปโภค แร่เหล็กคุณภาพดีสักก้อนยังมีค่ากว่าโลหะมีค่าเหล่านี้มากนัก
【รับทราบ กำลังสแกนหาสิ่งของที่มีมูลค่าสูงกว่า...】
“เน้นค้นหาเมล็ดพันธุ์พืชพิเศษที่แต่ละถิ่นส่งบรรณาการมา ตำราปรับปรุงพันธุ์พืชผล แบบแปลนโครงการชลประทาน แผนที่แหล่งแร่ และแบบแปลนกรรมวิธีหล่อเครื่องมือชนิดต่าง ๆ”
สิ่งเหล่านี้ต่างหากคือรากฐานแห่งความเจริญของอารยธรรม!
【กำลังสแกน พบเป้าหมายชั้นวางหมายเลขสามในเขตเอ มีบันทึก “เคล็ดปลูกข้าวสองฤดูแห่งเจียงหนาน”】
“เก็บ!”
【พบเป้าหมายตู้หมายเลขเก้าในเขตบี มีเมล็ดข้าวฟ่างทนแล้งจากแดนเหนือจำนวน 30 จิน】
“เก็บ!”
【พบเป้าหมายช่องลับในเขตซี มี “แบบแปลนรวมการก่อสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำ”】
“เก็บ! เอาไปให้หมด!”
หยุนเสี่ยวลั่วประหนึ่งเจ้าที่ดินตัวน้อยผู้ละโมบ มองรายการสแกนของเอไอพลางออกคำสั่งไม่หยุด
ทองเงินที่ฮ่องเต้และขุนนางเห็นล้ำค่าดั่งสมบัติ กลับถูกนางทอดทิ้งราวกับของไร้ราคา
ในทางกลับกัน แบบแปลนและเมล็ดพันธุ์ที่ถูกกองทิ้งไว้ตามมุมจนฝุ่นจับ นางกลับให้หุ่นยนต์นาโนค้นหาอย่างแม่นยำ ก่อนแยกสลายและส่งย้ายไปเก็บไว้ในคลังของเรือสำเภานิเวศทีละชิ้น
ขณะที่การ “ซื้อของโดยไม่เสียเงินสักอีแปะ” ของหยุนเสี่ยวลั่วกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก รถคุมขังพลันสั่นสะเทือนแรงแล้วหยุดลง
“ลงมา! ทุกคนลงมา!”
เสียงตวาดหยาบกระด้างของเจ้าหน้าที่ดังขึ้น
ท้องฟ้ามืดลงแล้ว ขบวนคุมตัวจึงต้องตั้งค่ายพักแรมที่นี่
คนสกุลหยุนถูกผลักไสลงจากรถ โซ่ตรวนที่ข้อเท้าครูดไปกับพื้นส่งเสียงแสบแก้วหู
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นคือหลี่ซาน น้องเขยของเสนาบดีกระทรวงพระคลัง เขาเหลือบตามองคนสกุลหยุนอย่างพิจารณา
เขาพบว่าตลอดทาง นักโทษที่เคยอยู่อย่างสุขสบายกลุ่มนี้แม้จะมีสภาพยับเยิน แต่กลับดูมีเรี่ยวแรงกว่าที่คาดไว้ โดยเฉพาะชายชราที่ใกล้สิ้นใจผู้นั้น บัดนี้ถึงกับเดินเองได้แล้ว
หลี่ซานรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในใจ
เบื้องบนสั่งมาแล้วว่าต้องให้พวกเขา “ลำบากสักหน่อย” ระหว่างทาง
สายตาของเขากวาดผ่านฝูงชน ก่อนหยุดลงที่สกุลหลิ่วและสตรีอีกหลายคนในสกุลหยุน
แม้อาภรณ์จะสกปรกยับยู่ยี่ แต่ก็ยังปิดบังรูปโฉมและกิริยาอันโดดเด่นไว้ไม่มิด
แววตาลามกวาบผ่านดวงตาของหลี่ซาน
“พวกเจ้า มานี่!” เขาใช้แส้ชี้ไปทางสกุลหลิ่วและคนอื่น ๆ “พวกขุนนางเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวัน มานวดขาให้พวกขุนนางเสีย!”
“เจ้ากล้าหรือ!” หยุนเทียนฉีเดือดดาลขึ้นมาทันที ดวงตาแทบถลน ขยับจะพุ่งเข้าไป
“เคร้ง!”
เจ้าหน้าที่ข้างกายชักดาบออกมาทันที คมดาบเย็นเยียบพาดอยู่บนลำคอของหยุนเทียนฉี
“อย่างไร? ยังคิดจะเป็นแม่ทัพหนุ่มของเจ้าอยู่อีกหรือ? บัดนี้เจ้าเป็นเพียงนักโทษ!” หลี่ซานหัวเราะเย็นชา “หากยังขยับอีกแม้แต่นิดเดียว ข้าจะฟันเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!”
“ฆ่าได้ แต่อย่าหยามกัน!” หยุนจ้านเอ่ยเสียงแหบพร่า ทว่าทุกถ้อยคำหนักแน่นดุจค้อนเหล็ก เขาปกป้องสกุลหลิ่วกับหยุนเสี่ยวลั่วไว้เบื้องหลัง
“ต่อให้หยุนจ้านต้องตาย ก็ไม่มีวันยอมให้คนในครอบครัวถูกหยามเช่นนี้!”
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นในชั่วพริบตา
ขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากเอไอยังคงดังต่อเนื่องในห้วงความคิดของหยุนเสี่ยวลั่ว
【สแกนพื้นที่ทั่วไปของคลังหลวงเสร็จสิ้น สิ่งของทุกประเภทตามที่ระบุถูกเคลื่อนย้ายแล้ว】
【กำลังสแกนลึกลงไป】
【แจ้งเตือน! ตรวจพบห้องลับที่สร้างจากเหล็กอุกกาบาตนอกพิภพ ณ ส่วนลึกที่สุดของคลังหลวง หุ่นยนต์นาโนทั่วไปไม่อาจทะลุผ่านได้】
【ภายในห้องลับมีปฏิกิริยาพลังงานรุนแรง เบื้องต้นคาดว่าเป็นแร่พลังงานความหนาแน่นสูงที่ไม่รู้จัก】
แร่ที่ไม่รู้จักหรือ?
หัวใจของหยุนเสี่ยวลั่วเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
สัญชาตญาณของนักวิจัยทำให้นางปรารถนาสิ่งที่ “ไม่รู้จัก” อย่างยิ่ง
ทว่าวิกฤตตรงหน้ากลับทำให้นางต้องแบ่งสมาธิ
นางมองหลี่ซานที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อ แล้วมองบิดาและพี่ชายซึ่งยืนขวางอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังตั้งตรงสง่างาม
กำปั้นเล็ก ๆ ของนางกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
【ตรวจพบผู้มีสิทธิ์สูงสุดมีอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง ระดับอะดรีนาลีนเพิ่มสูงขึ้น】
“เอไอ” น้ำเสียงของหยุนเสี่ยวลั่วในห้วงจิตเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย
“มีวิธีทำให้คนแซ่หลี่นั่นหุบปากหรือไม่?”
【มี】 คำตอบของเอไอกระชับชัดเจน
【วิธีที่หนึ่ง: ปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูง ทำให้หัวใจเป็นอัมพาตและเสียชีวิต】
【วิธีที่สอง: ใช้แรงแทรกแซงทางกายภาพ ทำให้ระบบประสาทส่วนกลางเสียหายและเป็นอัมพาตถาวร】
【วิธีที่สาม: ใช้คลื่นเสียงความถี่ต่ำ ทำให้เกิดภาพหลอนอย่างรุนแรงและเสียสติ】
หยุนเสี่ยวลั่วฟังวิธีการอันโหดเหี้ยมเหล่านั้น ใบหน้าน้อย ๆ ยังคงแสดงความไร้เดียงสาบริสุทธิ์ดังเดิม
นางเงยหน้ามองหลี่ซาน แล้วเอ่ยด้วยเสียงเด็กน้อย
“ท่านลุงหน้าตาน่าเกลียดจังเลย”
หลี่ซานชะงัก คิดไม่ถึงว่าเด็กตัวจ้อยจะพูดเช่นนี้ จึงโกรธจนหน้าแดงก่ำ
“เด็กชั้นต่ำ เจ้าพูดอะไร!”
เขายกมือขึ้น ตั้งใจจะฟาดตบลงมา
ดวงตาของสองพี่น้องหยุนจ้านกับหยุนเทียนหานแดงก่ำ!
แต่ในชั่วขณะที่มือของหลี่ซานกำลังจะฟาดลงมา จู่ ๆ เขาก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ร่างงอตัวล้มลงกับพื้น มือทั้งสองกุมเป้ากางเกง กลิ้งเกลือกไปมาด้วยความเจ็บปวด
“อ๊าก—! ไข่ข้า! ไข่ของข้า!”
เสียงนั้นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ผู้ได้ยินต่างสะเทือนใจ
ทุกคนล้วนตะลึงงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน
ไม่มีใครเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
มีเพียงหยุนเสี่ยวลั่วที่เอ่ยกับเอไอในใจอย่างเงียบงัน
“ทำได้ดีมาก”
【ดำเนินการปล่อยพัลส์กายภาพพลังงานต่ำแล้ว เส้นประสาทบริเวณระบบสืบพันธุ์ของเป้าหมายเสียหายถาวร】
หยุนเสี่ยวลั่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นมองภาพสแกนห้องลับเหล็กอุกกาบาต
“เหล็กอุกกาบาตหรือ? วิธีทั่วไปเปิดไม่ได้”
คิ้วเล็ก ๆ ของนางขมวดมุ่น ริมฝีปากจิ๋วยื่นออกมาโดยไม่รู้ตัว
“จริงสิ! ข้าจำได้ว่าในห้องหนังสือของท่านพ่อมีตำรา ‘บันทึกสิ่งแปลกพิสดาร’ ข้างในคล้ายจะบันทึกวิธีจัดการเหล็กอุกกาบาตนอกพิภพชนิดนี้ไว้!”
“เอไอ! ค้นหาจากหอสรรพความรู้ทันที คำสำคัญ: เหล็กอุกกาบาต กลไก!”
【เริ่มค้นหา】
【จับคู่สำเร็จ! พบข้อมูลที่เกี่ยวข้อง กำลังสร้างแผนการไขปริศนา】
เสียงกรีดร้องของหลี่ซานยังคงดังไม่หยุด เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ต่างวุ่นวายจนมือไม้พันกัน ไม่มีใครใส่ใจคนสกุลหยุน
เหล่าบุรุษสกุลหยุนแม้จะตกตะลึง แต่ในใจกลับมีความสะใจอย่างบอกไม่ถูกอยู่มากกว่า
มีเพียงสกุลหลิ่วที่กอดบุตรสาวไว้แน่น นางมองหลี่ซานที่กลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น แล้วก้มลงมองหยุนเสี่ยวลั่วในอ้อมแขนซึ่งว่าง่ายเสียจนผิดปกติ ความคิดอันเหลือเชื่อและกล้าหาญพลันผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจเป็นครั้งแรก
เรื่องทั้งหมดนี้คงเกี่ยวข้องกับลั่วลั่วของข้าหรอกกระมัง?
นางไม่กล้าคิดต่อ เพียงรู้สึกว่าเด็กน้อยในอ้อมแขนถูกปกคลุมด้วยรัศมีลึกลับชั้นหนึ่ง
นางมองหยุนเสี่ยวลั่ว แล้วลองถามเสียงเบาอย่างหยั่งเชิง
“ลั่วลั่ว เมื่อครู่เป็นฝีมือเจ้าหรือ?”