“พูดว่าอะไรนะ?”
“นายเอาข่าวเรื่องหมั้นของเราไปโพสต์ในกลุ่มห้องเรียนแล้วเหรอ?!”
“ใช่สิ”
จ้าวจื่อเผิงนึกว่าไป๋ซูเยว่ตื่นเต้น จึงพูดราวกับกำลังอวดผลงาน
“ฉันคิดว่าทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เลยชวนมาร่วมงานหมั้นของเรา ตอนนี้ในกลุ่มมีแต่คนอวยพรให้เรา”
โครม!
ไป๋ซูเยว่รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา
เธอไม่มีเวลาคุยกับจ้าวจื่อเผิง รีบวางสายแล้วเปิดคิวคิวในโทรศัพท์ทันที
ข้อความแรกที่เห็นเป็นข้อความจากเฉินอิน
【ซูเยว่ เรื่องที่จ้าวจื่อเผิงโพสต์ในกลุ่มมันยังไงกัน?】
มือไป๋ซูเยว่สั่น เธอรีบตอบกลับ
【เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดกันทั้งนั้น!】
【เฉินอิน อย่าคิดจริงจังนะ】
หลังไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋ซูเยว่ก็พิมพ์ตอบต่อ
【ฉันเพิ่งกลับถึงบ้านถึงได้รู้เรื่องนี้ เมื่อกี้ฉันทะเลาะกับพ่อแม่ยกใหญ่ แล้วบอกให้พวกท่านยกเลิกการหมั้นแล้ว】
เฉินอินยังนั่งรถกลับสตูดิโออยู่ พอเห็นข้อความสามข้อความจากไป๋ซูเยว่ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
เขาพิมพ์ปลอบเธอ
【ไม่เป็นไร ฉันเชื่อเธอ】
พอเห็นข้อความนี้ หัวใจที่แทบขึ้นมาจุกอยู่ตรงคอของไป๋ซูเยว่ก็ค่อย ๆ สงบลง
ไป๋ซูเยว่:【ขอบคุณที่ยอมเชื่อฉันนะ แต่พ่อแม่ของฉันกับพ่อแม่ของจ้าวจื่อเผิงไม่ใช่แค่เพื่อนเก่ากัน ยังเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจด้วย】