เฉินอินดูเวลาที่ข้อความถูกส่งมา เป็นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
ตอนนั้นเขายังดูหนังอยู่กับไป๋ซูเยว่
แปลกแล้วสิ
เรื่องนี้ไป๋ซูเยว่รู้หรือไม่รู้กันแน่?
ถ้าบอกว่าไม่รู้...
ก็ดูจะฟังไม่ขึ้นนะ เธอเป็นนางเอกของงานหมั้น จะไม่รู้เรื่องได้อย่างไร?
แต่ถ้ารู้เรื่อง...
แล้วเมื่อครู่ที่เธอสารภาพรักกับเขา แถมยังพูดแบบนั้น หมายความว่าอย่างไรกัน?
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินอินก็ตัดสินใจถามไป๋ซูเยว่ด้วยตัวเอง
เฉินอิน: 【ซูเยว่ จ้าวจื่อเผิงส่งอะไรลงกลุ่มน่ะ?】
แต่ไป๋ซูเยว่ไม่ได้ตอบกลับ
เพราะตอนนี้เธอไม่มีเวลามาดูโทรศัพท์เลย
……
……
บ้านตระกูลไป๋
แก้วใบหนึ่งตกแตกกระจายเกลื่อนพื้นห้องรับแขก
ไป๋ซูเยว่ยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาแดงก่ำ ร่างสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ
“ทำไมเรื่องหมั้นถึงเป็นเรื่องที่ฉันเองก็ยังไม่รู้?!”
“เรื่องนี้พ่อเพิ่งตกลงกับคุณอาจ้าววันนี้ ยังไม่มีโอกาสบอกลูก”
ไป๋เจี้ยนหัวนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าเหนื่อยล้าอยู่หลายส่วน
“งั้นตอนนี้พ่อก็ไปบอกเขาสิว่าให้ยกเลิกงานหมั้น!”
“เหลวไหล!”
ไป๋เจี้ยนหัวตบโต๊ะน้ำชาดังปัง ก่อนลุกขึ้นยืน “เรื่องที่พ่อแม่ของทั้งสองบ้านตกลงกันไว้แล้ว จะยกเลิกตามใจชอบได้อย่างไร!”
เสิ่นเหมยช่วยพูดสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ
“ใช่แล้ว เยว่เยว่ พวกเราก็ทำไปเพื่อลูก จื่อเผิงเป็นเด็กที่พวกเราเห็นมาตั้งแต่เล็ก รู้จักนิสัยใจคอกันดี...”
“ไม่เอา!!”