วันต่อมา
เฉินอินกำลังแพ็กเสื้อผ้าเตรียมจัดส่งอยู่ในสตูดิโอ
จู่ ๆ ประตูกระจกชั้นหนึ่งก็ถูกผลักเปิด ร่างคุ้นตาคนหนึ่งเดินเข้ามา
“ร้อนจะตายอยู่แล้ว มีอะไรดื่มบ้างไหม?”
พูดจบ เธอก็เดินไปที่ตู้เย็นอย่างคุ้นเคย หยิบน้ำอัดลมเย็นจัดออกมาหนึ่งขวด บิดฝาออกแล้วดื่มอึกใหญ่
จากนั้นก็เรอออกมาอย่างพึงพอใจ
ผู้มาเยือนคือไป๋ซูเยว่!
วันนี้เธอสวมกระโปรงยาวผ้าไหมสีขาวลายดอกไม้สีเหลือง สายเดี่ยวเผยหัวไหล่ไว้ ก่อนคลุมทับด้วยเสื้อกั๊กสีชมพูอ่อนอีกชั้น
เนื้อผ้านุ่มลื่นยิ่งขับให้ทรวงอกของไป๋ซูเยว่ดูอวบอิ่ม เอวคอดกิ่ว และเรียวขาที่ยาวเพรียวโดดเด่นขึ้น
“เอ๊ะ ทำไมเธอถึงมาล่ะ?”
เฉินอินรู้สึกแปลกใจ วันนี้เขาไม่ได้ติดต่อไป๋ซูเยว่ให้มาถ่ายแบบ อีกทั้งยังไม่ได้รับข้อความจากเธอล่วงหน้าด้วย
“ทำไมล่ะ? เป็นแฟนของเธอแล้วจะมาเยี่ยมไม่ได้หรือไง?”
ไป๋ซูเยว่ก้าวเดินอย่างสง่างามมาหยุดตรงหน้าเฉินอิน
เฉินอินยิ้มแล้วตอบว่า “ยังไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย”
“อีกไม่นานก็เป็นแล้วนี่นา”
ไป๋ซูเยว่ไม่ใส่ใจ หยิบเก้าอี้มานั่งเองแล้วพูดว่า “วันนี้ฉันอยากไปทำผม เธอไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม?”
เฉินอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไปได้อยู่หรอก แต่ฉันต้องทำงานให้เสร็จก่อน”
พอได้ยินดังนั้น ดวงตากลมโตของไป๋ซูเยว่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?”
เฉินอินชี้ไปทางชั้นสอง “ช่วยขึ้นไปตอบข้อความให้หน่อยสิ”
“ได้เลย!”
ไป๋ซูเยว่ดูตื่นเต้นมาก
เธอซื้อของทางออนไลน์อยู่บ่อย ๆ จึงคุ้นเคยกับโปรแกรมแชตอาหลี่หวั่งหวั่งดี
แต่ปกติเคยชินกับการเป็น ‘ลูกค้า’ วันนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ได้ใช้หวั่งหวั่งในฐานะ ‘ฝ่ายบริการลูกค้า’