“ห้ามขยับ!”
ตำรวจถือกระบองกว่าสิบคนกรูกันเข้ามาทีละคน
“ทุกคนเอามือกุมหัวแล้วหมอบลง!”
คนในห้องรับรองชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทยอยย่อตัวลงอย่างว่าง่าย
นายตำรวจวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ แวบเดียวก็เห็นพวกอันธพาลหลายคนนอนระเนระนาดอยู่บนพื้น รวมถึงหลิวเทียนหาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด และจ้าวจื่อเผิงที่หมดสติอยู่บนพื้น
“หัวหน้าหวง คนพวกนี้บาดเจ็บไม่น้อยครับ” ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งเข้ามารายงาน
“รีบส่งโรงพยาบาลก่อน”
“รับทราบครับ!”
ตำรวจหลายคนจัดการหิ้วพวกอันธพาลบนพื้น รวมถึงจ้าวจื่อเผิงที่ยังไม่ได้สติ ออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะช่วยกันยัดขึ้นรถตำรวจที่จอดอยู่ชั้นล่าง
“ใครเป็นคนลงมือกับพวกนี้?” หัวหน้าหวงกวาดตามองทุกคนในห้องรับรอง
“ผมเองครับ”
“ผมด้วยครับ”
เฉินอินกับเฉินป๋อก้าวออกมาทีละคน
หัวหน้าหวงกวาดตามองทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายความประหลาดใจอยู่หลายส่วน
หนุ่มทั้งสองตรงหน้าดูไม่มีท่าทีดุดันอะไร แต่ตอนลงมือกลับไม่ออมแรงเลยสักนิด
……
สิบนาทีต่อมา
หัวหน้าหวงก็พอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว
แม้จะยังไม่ได้คำให้การจากพวกหลิวเทียนหาว แต่ฝ่ายหนึ่งเป็นนักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ส่วนอีกฝ่ายเป็นอันธพาลที่ไม่มีงานการเป็นหลักแหล่ง
ในใจตำรวจย่อมเอนเอียงเข้าข้างกลุ่มนักศึกษาอยู่แล้ว
“พวกคุณสองคน แล้วก็พวกคุณสองคน ตามผมไปที่โรงพักเพื่อให้ปากคำหน่อย”