“เถ้าแก่หลี่ ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าธุรกิจจะดีขนาดนี้”
เฉินอินพยายามเกลี้ยกล่อมหลี่ซืออวิ้น “แต่นี่เป็นเรื่องดีนะ ยอดขายร้านออนไลน์ของผมยิ่งสูง ทางคุณก็ยิ่งได้เงินมากไม่ใช่หรือ?”
หลี่ซืออวิ้นหัวเราะเยาะ
“เถ้าแก่เฉินวาดฝันไว้สวยหรู แต่ฉันยังไม่เห็นเงินสักแดง ผู้ชายปากหวานมีเยอะแยะ สุดท้ายเงินสดต่างหากที่พูดได้เต็มปาก”
“เถ้าแก่หลี่ พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ ตอนนี้เราอยู่เรือลำเดียวกันแล้ว ถ้าคุณไม่ส่งของให้ผม ก็ไม่ได้เดือดร้อนแค่ผม คุณเองก็พลอยเสียประโยชน์ไปด้วย!”
เฉินอินพูดราวกับเป็นเรื่องเป็นราว
หลี่ซืออวิ้นเลิกคิ้ว “ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะ?”
เฉินอินกล่าวอย่างจริงจัง “ลองคิดดูสิ ตอนนี้แพลตฟอร์มส่งคนเข้าร้านผมมากขนาดนี้ แต่เพราะของขาด ยอดขายเลยขึ้นไม่ได้ ถ้าผมคว้าโอกาสนี้ไว้ไม่ได้ ต่อไปแพลตฟอร์มก็จะไม่ช่วยดันร้านผมอีกแล้วนะ!”
หลี่ซืออวิ้นแค่นเสียง “นั่นก็เรื่องของนาย เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!”
“เถ้าแก่หลี่ ทำธุรกิจต้องมองการณ์ไกลหน่อยสิ ขอแค่ร้านผมดังขึ้นมา ต่อไปคุณก็จะได้เงินจากผมอย่างน้อยเดือนละเท่านี้”
เฉินอินชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว
“ห้าหมื่น?”
“ห้าแสน!” เฉินอินตอบอย่างมั่นใจ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!” จู่ ๆ หลี่ซืออวิ้นก็หัวเราะจนตัวสั่น
วันนี้เธอสวมเสื้อชีฟองสีขาวกับกระโปรงทรงสอบสีดำเนื้อผ้าแนบสะโพก ยามหัวเราะ เนื้อผ้าบางเบาตรงช่วงอกก็ไหวสะเทือนชวนให้สะดุดตา