“เถ้าแก่หลี่ รอก่อน!”
เฉินอินเรียกหลี่ซืออวิ้นไว้
หลี่ซืออวิ้นขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “มีอะไรอีก?”
คราวนี้แม้แต่คำเรียก “เถ้าแก่เฉิน” ก็ยังถูกตัดทิ้ง
เฉินอินก้าวเข้าไปหาเธอสองสามก้าว “เถ้าแก่หลี่คงคิดว่าผมมาหลอกคุณเล่น หรือไม่ก็คิดว่าผมเป็นพวกต้มตุ๋น”
“ผมเข้าใจได้ ถ้าลองสลับกันเป็นคุณ บางทีผมก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกัน”
เฉินอินเว้นจังหวะ ก่อนพูดต่อ
“แต่ที่ผมอยากบอกคือ ผมไม่ได้หลอกคุณจริง ๆ เงินค่าสินค้าของผมทั้งหมดค้างอยู่บนแพลตฟอร์มเถาเป่า ที่นี่มีคอมพิวเตอร์ ผมล็อกอินเข้าบัญชีให้คุณดูข้อมูลหลังร้านได้เลย”
ข้อมูลหลังร้านงั้นหรือ?
หลี่ซืออวิ้นครุ่นคิด แล้วก็นึกในใจว่าลองดูก็คงไม่เสียหายอะไร
“ก็ได้ ไปล็อกอินในคอมพิวเตอร์ของพวกเราดูสิ”
“ได้ครับ”
เฉินอินเดินไปที่คอมพิวเตอร์ทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก
เขาเปิดเว็บไซต์เถาเป่า ใส่ชื่อบัญชีกับรหัสผ่าน แล้วกดเข้าไปยังหน้าร้านค้าของตัวเอง จากนั้นก็ล็อกอินเข้าอาหลี่หวั่งหวั่งด้วย
“เถ้าแก่หลี่ เรียบร้อยแล้วครับ”
หลี่ซืออวิ้นเดินเข้าไปดูอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
แต่พอเห็นแล้ว เธอก็ถึงกับตะลึงงัน
รูปโปรไฟล์อาหลี่หวั่งหวั่งของเฉินอินกะพริบไม่หยุด แทบทุกไม่กี่วินาทีก็มีข้อความเด้งขึ้นมาหนึ่งข้อความ
หลี่ซืออวิ้นทำธุรกิจเสื้อผ้ามาหลายปี ย่อมรู้จักเว็บไซต์เถาเป่า
เธอเองก็ซื้อของจากที่นั่นอยู่บ่อย ๆ
“นี่ร้านของคุณเหรอ?”
“ใช่ครับ”
เฉินอินกดเปิดข้อมูลหลังร้าน “เสื้อผ้า 500 ตัวที่ผมรับไปคราวก่อน ขายหมดไป 300 ตัวภายในวันเดียวครับ”