เครื่องรูดบัตรค่อย ๆ พิมพ์สลิปยอดเงิน 100,000 ออกมา
ริมฝีปากแดงของหลี่ซืออวิ้นอ้ากว้างจนแทบค้าง
เธอมองเฉินอินอย่างไม่อยากเชื่อสายตา «ไม่เบาเลยนะ เถ้าแก่เฉิน! ไม่เจอกันแค่อาทิตย์เดียว คุณก็ทำเงินได้ตั้ง 100,000 แล้ว!»
เฉินอินโบกมืออย่างถ่อมตัว ไม่คิดโอ้อวดความสำเร็จ «เงิน 100,000 วันนี้ รวมกับ 20,000 ที่ผมให้คุณครั้งก่อน ตอนนี้ยังติดคุณอยู่ 65,000 ใช่ไหม?»
หลี่ซืออวิ้นยิ้มตาหยี «ใช่แล้วค่ะ เถ้าแก่เฉิน»
«65,000 ที่เหลือขอติดไว้ก่อนนะครับ วันนี้ผมจะมาเลือกแบบใหม่สักสองสามชุด แล้วก็รับสินค้าไปอีก 100,000»
คราวนี้หลี่ซืออวิ้นตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
เพราะการค้าขายก็เหมือนสุภาษิตว่า ครั้งแรกยังไม่คุ้น ครั้งที่สองก็เริ่มสนิท ครั้งที่สามก็ไปมาหาสู่กันเหมือนญาติ
เฉินอินพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาหาเงินเก่ง และยังรักษาคำพูดด้วยการชำระค่าสินค้าตรงเวลา
หลี่ซืออวิ้นย่อมไม่คิดกลั่นแกล้งลูกค้าชั้นดีแบบนี้อีก
คราวนี้เธอถึงกับไม่ทำหนังสือรับสภาพหนี้ด้วยซ้ำ แค่จัดการให้คนขนส่งสินค้าที่เฉินอินเลือกไว้ไปให้ทันที
«อ้อ จริงสิ เถ้าแก่เฉิน นี่บัตรประชาชนของคุณ เก็บไว้ให้ดีนะคะ»
หลี่ซืออวิ้นยิ้มแย้มพลางยัดบัตรประชาชนใส่มือเฉินอิน
เฉินอินเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงตามจังหวะ แล้วโบกมือลาหลี่ซืออวิ้น
ระหว่างทางกลับ เฉินอินเปิดคิวคิวในมือถือแล้วหารูปโปรไฟล์ของไป๋ซูเยว่เจอ
ที่จริงช่วงนี้ไป๋ซูเยว่ส่งข้อความหาเฉินอินทุกวัน แต่เขามักตอบแบบขอไปทีว่า ‘อือ อืม อ้อ’ หรือไม่ก็ส่งวลีเด็ดของผู้ชายเจ้าชู้กลับไปตรง ๆ ว่า «ผมกำลังยุ่ง»
แต่ไป๋ซูเยว่ไม่ได้โกรธ เธอเข้าใจว่าเฉินอินกำลังเริ่มต้นธุรกิจคนเดียว เปิดร้านค้าออนไลน์ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย