พอได้ยินคำพูดนั้น หร่วนเชี่ยนก็ลนลานขึ้นมาทันที มือแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่
“คะ...คุณเป็นใครกันแน่?!”
เสียงของหร่วนเชี่ยนสั่นอย่างเห็นได้ชัด
“ผมบอกไปแล้วไงว่าผมเป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเรื่องส่วนตัวบางอย่างของคุณหนูหร่วน ห้ามให้คนคนนั้นรู้เด็ดขาด”
“ผมพูดถูกไหม?”
เป็นไปได้ยังไง?
เขารู้เรื่องของฉันกับตงเซิงได้ยังไง?
หร่วนเชี่ยนลนลานจนทำอะไรไม่ถูก
แม้แต่น่องยังสั่นไม่หยุด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง
“คุณอยากให้ฉันช่วยอะไร?”
“ฮะ ๆ ๆ~”
ชายที่อยู่อีกฝั่งของสายหัวเราะ
แต่สำหรับหร่วนเชี่ยน เสียงหัวเราะนั้นชวนขนหัวลุก ราวกับเสียงหัวเราะของปีศาจจากนรก!
“ไม่ต้องตื่นเต้น”
เฉินอินหัวเราะเบา ๆ “เรื่องที่ผมอยากให้คุณทำง่ายมาก สำหรับคุณคงเป็นเรื่องเล็กน้อย อีกไม่กี่วันผมจะไป...”
หลังฟังจบ หร่วนเชี่ยนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เธอนึกว่าคนคนนี้จะข่มขู่ให้เธอทำเรื่องใหญ่ หรือไม่ก็รีดไถเงินก้อนโตเสียอีก
ที่แท้ก็แค่เรื่องจิ๊บจ๊อยแค่นี้เองหรือ?
แต่...จะตอบตกลงง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ถ้าฉันยอมตกลงง่าย ๆ เขาต้องกลับมาหาเรื่องฉันอีกแน่!
ฉันต้องยื่นข้อแลกเปลี่ยน!
เขาว่ากันว่าอยู่ใกล้ชาดก็เปื้อนสีแดง อยู่ใกล้หมึกก็เปื้อนสีดำ หร่วนเชี่ยนอยู่ข้างกายคนใหญ่คนโตมาหลายปี ก็เรียนรู้เคล็ดลับมาบ้างเล็กน้อย
“เรื่องนี้ทำได้ยากอยู่ค่ะ” หร่วนเชี่ยนพูดเสียงขรึม
เฉินอินหัวเราะออกมา
‘ทำได้ยาก’ หรือ ‘เรื่องนี้ไม่ง่าย’ คำพูดทำนองนี้ แท้จริงแล้วหมายถึงทำได้ทั้งนั้น!