เรื่องก็เป็นไปเช่นนี้
สตูดิโอของเฉินอินมีผู้ช่วยเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน
เมื่อพี่น้องตระกูลเย่เข้ามาร่วมงาน เฉินอินก็ไม่ต้องเสียเวลาส่วนใหญ่ไปกับการตอบข้อความและแพ็กของส่งอีกต่อไป
เขาจึงมีเวลาและเรี่ยวแรงมากขึ้นไปทุ่มให้กับการเลือกสินค้าและบริหารงาน
อีกทั้งยังมีเวลาว่างเหลือพอให้ทำเรื่องของตัวเองด้วย
ทุกอย่างในสตูดิโอกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี
และเมื่อเย่ปินเข้าร่วมงาน คนของหลิวเทียนหาวก็หมดความน่ากลัวไปโดยสิ้นเชิง
เฉินอินจะไปหาเมื่อไรก็ได้ เพื่อทำตามที่ลั่นวาจาไว้ หักขาหมาของหลิวเทียนหาวสักข้าง!
แต่...ตอนนี้ยังไม่ได้
การหักขาสักข้างไม่ใช่เรื่องยาก
แต่หลังจากนั้นล่ะ?
ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมา เขาจะต้องเข้าไปติดคุกหลายปีเพราะเศษสวะที่ไร้ความสำคัญแบบนี้จริง ๆ หรือ?
ดังนั้น...
เขายังต้องหาคนคอยหนุนหลัง เพื่อให้ตัวเองไม่ต้องเดือดร้อน
……
เช้าวันถัดมา
เฉินอินนั่งแท็กซี่มาที่ร้าน【เรื่องรัก】
พอผลักประตูเข้าไป เขาก็พบว่าน้องพนักงานต้อนรับยังจำเขาได้ จึงยิ้มทักทาย
“คุณเฉิน มาแล้วหรือคะ~”
“อืม”
เฉินอินพยักหน้า ก่อนถามต่อ “เถ้าแก่อยู่ไหมครับ? ผมอยากถามเขาเรื่องคนคนหนึ่ง”
“วันนี้เถ้าแก่ไม่ได้มาที่ร้านค่ะ”
พนักงานต้อนรับสาวพูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย “เอ่อ...คุณลองโทรหาเขาดูไหมคะ?”