“จริงสิ เรื่องที่ฉันให้แกคอยจับตาดูผู้หญิงของเฉินอิน แกทำไปถึงไหนแล้ว?”
หลิวเทียนหาวพ่นควันบุหรี่พลางเอ่ยกับลูกน้องผมเขียวที่นั่งอยู่ข้างกาย
“พี่หาว ช่วงนี้ผมแอบจับตาดูไอ้นั่นอยู่ตลอดเลยครับ แต่สองสามวันนี้มันไม่ได้เจอผู้หญิงคนนั้นเลย!”
ลูกน้องผมเขียวพูดด้วยสีหน้าผิดหวัง
พูดกันตามตรง เขาเองก็อยากเห็นไป๋ซูเยว่อีกครั้งเหมือนกัน
แค่คิดถึงใบหน้างดงามเย้ายวนกับรูปร่างเซ็กซี่เย้ายวนของไป๋ซูเยว่ ผู้ชายคนไหนเห็นแล้วจะไม่หลงรักได้บ้าง?
“ไอ้ไม่ได้เรื่อง!”
หลิวเทียนหาวด่า “แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ทำไม่สำเร็จ!”
“นั่นสิ ๆ ผมเขียว แกแอบหนีไปร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เพื่อไปเล่นเกมตำนานรึเปล่า?”
ลูกน้องอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ รีบรับคำทันที
“เหลวไหล! เรื่องที่พี่หาวสั่ง ผมจะไม่ตั้งใจทำได้ยังไง?”
“หึ ๆ เมื่อวานฉันเห็นคิวคิวของแกออนไลน์อยู่ตลอดเลยนะ...”
“นั่นมันคิวคิวในมือถือที่เปิดทิ้งไว้ต่างหาก!”
“แกยอมจ่ายค่าเน็ตมือถือด้วยหรือไง?”
“พอแล้ว ๆ!”
หลิวเทียนหาวขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด “พวกแกสองคนเลิกเถียงกันได้แล้ว! ฟังแล้วรำคาญ!”
พอหัวหน้าพูด ลูกน้องทั้งสองคนถึงได้หุบปาก
หลิวเทียนหาวจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง แล้วสั่งผมเขียวว่า
“จับตาดูให้ดี ถ้าเจอมันอยู่คนเดียว ก็หลบกล้องวงจรปิดแล้วทำให้มันสลบ จากนั้นมัดตัวส่งมาให้ฉัน”
“ได้ครับพี่หาว”
หึ ๆ พอฉันย่ำยีผู้หญิงคนนั้นเสร็จ ก็ถ่ายคลิปเอาไว้ข่มขู่เธอ...