เฉินอินกับไป๋ซูเยว่นั่งแท็กซี่มาถึงใจกลางเมือง แล้วเลือกร้านปิ้งย่างเกาหลีที่ดูดีร้านหนึ่ง
ทั้งคู่นั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง สั่งอาหารเรียบร้อย ไม่นานพนักงานก็ยกจานเนื้อสดมาเสิร์ฟ
พนักงานที่ยกอาหารมาเป็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี
ดูยังอ่อนต่อโลก คาดว่าคงเพิ่งสอบเกาเข่าเสร็จ แล้วอาศัยช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมาทำงานพิเศษหาเงินค่าขนม
ปกติเด็กหนุ่มก็วนเวียนอยู่แค่ระหว่างโรงเรียนกับบ้าน จะเคยเจอสาวงามระดับสุดยอดอย่างไป๋ซูเยว่ที่ไหนกัน
มือที่ถือจานของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เห็นไป๋ซูเยว่
วันนี้ไป๋ซูเยว่แต่งตัวเรียบง่ายก็จริง แต่ไม่ว่าจะใบหน้าหรือรูปร่าง แค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งร้านแล้ว
เด็กหนุ่มจ้องตาค้าง ฝีเท้าพลันเสียจังหวะ สะดุดขาโต๊ะจนเผลอทำจานหล่นแตกลงพื้น
ชามกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น
“ทำงานยังไงของเธอ? มีตาหรือเปล่า?!”
เจ้าของร้านได้ยินเสียงก็รีบเข้ามา แล้วดุด่าเด็กหนุ่มยกใหญ่
เด็กหนุ่มตกใจจนหน้าซีด ก้มหน้าหดคอ ไม่กล้าปริปากสักคำ
ไป๋ซูเยว่เห็นว่าอีกฝ่ายยังเด็ก จึงเอ่ยอย่างใจดีว่า
“ช่างเถอะค่ะ เถ้าแก่ เขาไม่ได้ตั้งใจหรอก”
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาที่เดิมหลุบต่ำของเด็กหนุ่มก็พลันเป็นประกายขึ้นมา
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ มองไป๋ซูเยว่
แล้วก็เห็นไป๋ซูเยว่ส่งยิ้มบาง ๆ ให้
ในชั่วขณะนั้น เด็กหนุ่มรู้สึกเพียงว่าอากาศรอบตัวหอมหวานขึ้นมามาก