เฉินอินยิ้มตอบอย่างสุภาพเช่นกัน “แซ่เฉินครับ ชื่ออิน ตัวอินที่อยู่ในคำว่าอินซื่อ”
“เถ้าแก่เฉิน ได้ยินว่าคุณอยากสั่งเสื้อผ้าห้าร้อยตัวใช่ไหมคะ” หลี่ซืออวิ้นถามพร้อมรอยยิ้ม
“ใช่ครับ” เฉินอินพยักหน้า
“หวังว่าคุณหลี่จะลดราคาให้ผมอีกหน่อยนะครับ ผมทำธุรกิจเล็ก ๆ กำไรบางมาก”
“คิก ๆ ๆ”
หลี่ซืออวิ้นยกมือปิดปากหัวเราะ “ได้ค่ะ ได้แน่นอน เดี๋ยวฉันคิดราคาต่ำสุดให้เลย”
จากนั้นเฉินอินก็ชี้เสื้อผ้าหลายตัวที่แขวนอยู่บนผนังแล้วเอ่ยว่า
“เอาแบบพวกนี้ห้าแบบ แบบละหนึ่งร้อยตัว ไซซ์เอส 30 ตัว ไซซ์เอ็ม 50 ตัว แล้วก็ไซซ์แอล 20 ตัวครับ”
หลี่ซืออวิ้นหยิบเครื่องคิดเลขมากดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นบอกว่า
“ห้าร้อยตัว ทั้งหมด 31,000 หยวน เอาอย่างนี้แล้วกัน ปัดเป็นเลขกลม ๆ คิดเถ้าแก่เฉินแค่ 30,000 หยวนค่ะ”
“ฮึ ๆ”
เฉินอินหัวเราะขึ้นมา “เมื่อกี้คุณหลี่ยังบอกว่าจะคิดราคาต่ำสุดให้ผมอยู่เลยนะครับ”
“เถ้าแก่เฉิน ฉันพูดจริงนะคะ นี่เป็นราคาต่ำสุดแล้ว ไม่เชื่อก็ลองไปถามร้านข้าง ๆ ดูได้เลย ร้านเราขายส่ง กำไรน้อยแต่ขายเยอะ เสื้อหนึ่งตัวได้กำไรแค่ไม่กี่หยวนเองค่ะ”
แน่นอนว่าเฉินอินไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลพวกนี้
เขาเสนอราคาของตัวเองไปตรง ๆ “25,000 หยวนแล้วกันครับ ผมจ่ายได้เลยตอนนี้”
พอได้ยินอย่างนั้น ริมฝีปากแดงสดงดงามของหลี่ซืออวิ้นก็อ้าค้าง