เฉินอินเหลือบมองแวบเดียวก่อนกดปิดหน้าต่าง
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนรักษาสัญญา ในเมื่อรับปากแม่ของเธอแล้วว่าจะไม่ไปมาหาสู่กับเธอ เขาก็ต้องทำตามคำพูด
แน่นอนว่าเมื่อคืนไม่นับ
เมื่อวานเขาทำไปเพื่อ ‘ช่วย’ ไป๋ซูเยว่ อย่างไรเสียก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เขาเองก็ไม่อยากให้ไป๋ซูเยว่ต้องใช้ชีวิตไปทั้งชีวิตในฐานะฆาตกร
แต่ยังไม่ถึง 10 นาที เสียงแจ้งข้อความก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ไป๋ซูเยว่: 【เห็นอยู่ว่านายออนไลน์! ทำไมไม่ตอบฉัน?! (โมโห)】
เฉินอินรู้สึกจนใจอยู่บ้าง
เขาอดคิดไม่ได้ว่าโปรแกรมคิวคิวนี่ใช้ไม่สะดวกเท่าวีแชตจริง ๆ
เขาจึงเปลี่ยนสถานะคิวคิวเป็น【ซ่อนตัว】ทันที
ไป๋ซูเยว่ยิ่งเดือดดาล เธอเห็นกับตาว่าสถานะคิวคิวของเฉินอินเปลี่ยนจาก【ออนไลน์】เป็น【ซ่อนตัว】!
ให้ตายสิ! นี่มันพิรุธชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง!
ไป๋ซูเยว่: 【เฉินอิน นายมันสารเลว!】
ไป๋ซูเยว่: 【ทำไมถึงไม่กล้าตอบฉัน? ฉันเป็นสัตว์ประหลาดกินคนหรือไง?】
เฉินอินเห็นข้อความแล้วมุมปากกระตุก เขาตั้งคอมพิวเตอร์เป็นโหมดปิดเสียง จากนั้นก็ปล่อยให้เธอทำตามใจ
แต่ช่วงเวลาเงียบสงบอยู่ได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เฉินอินขมวดคิ้ว เขาเดาได้แล้วว่าใครโทรมา
พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
เฉินอินกดรับสายอย่างหงุดหงิด แล้วถามเสียงเข้มว่า “ไป๋ซูเยว่ โทรมาก่อกวนกันดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้ ตกลงเธอต้องการอะไร?!”
พอถูกตวาดใส่แบบนี้ ไป๋ซูเยว่ก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที
ตั้งแต่เล็กจนโต ผู้ชายคนอื่นพอเห็นเธอก็แทบอยากควักหัวใจออกมาให้ ไม่เคยมีใครตะคอกใส่เธออย่างไม่สบอารมณ์ขนาดนี้มาก่อน