「อะไรนะ ให้ฉันเป็นนางแบบเหรอ?!」
เหลิ่งเซียวเซียวเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ
「ใช่ วันละ 300 หยวน เธอว่าไหวไหม?」เฉินอินถามด้วยน้ำเสียงจริงใจไม่น้อย
เหลิ่งเซียวเซียวไม่ได้ตอบทันที เธอเม้มปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
พูดกันตามตรง ในยุคที่เงินเดือนเฉลี่ยต่อเดือนยังไม่ถึง 2,000 หยวน ค่าจ้างวันละ 300 หยวนถือว่าสูงมากแล้ว
อีกอย่าง เหลิ่งเซียวเซียวเพิ่งได้งาน ตอนนี้ก็เป็นช่วงที่ต้องใช้เงินพอดี
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจรับปาก
ข้อแรก 300 หยวนเป็นเงินที่น่าดึงดูดใจสำหรับเธอจริง ๆ
ข้อสอง เฉินอินเป็นคนเก็บตัวมาตลอด ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น แต่เรื่องเมื่อคืนก่อนทำให้คนส่วนใหญ่ในห้องเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อเขา
ถึงอย่างไรเฉินอินก็ช่วยเพื่อนสนิทของเธอเอาไว้ เธอยิ่งปฏิเสธคำขอของเขาไม่ลง
「ถ้าอย่างนั้นก็ได้ เมื่อไหร่ล่ะ?」เหลิ่งเซียวเซียวถาม
「พรุ่งนี้เลยดีไหม?」
แน่นอนว่าเฉินอินย่อมอยากให้เร็วที่สุด เขาต้องรีบขายสินค้าล็อตนี้ออกไป จะได้เรียกเงินทุนกลับคืนมา
「พรุ่งนี้ไม่ได้ พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน เอาเป็นวันมะรืนนะ วันนั้นฉันหยุด」
「อืม วันมะรืนก็ได้ ตกลงตามนี้นะ!」
พอวางโทรศัพท์ เฉินอินก็อารมณ์ดีสุด ๆ
ต่อจากนี้ แค่ถ่ายรูปนางแบบให้เรียบร้อยแล้วอัปโหลดขึ้นหน้ารายละเอียดสินค้าในเถาเป่า ก็เปิดขายสินค้าได้เลย!
ส่วนยอดขายน่ะ เฉินอินมั่นใจมาก
เขาเข้าไปดูข้อมูลในอินเทอร์เน็ตตั้งนานแล้ว
ตอนนี้เสื้อผ้าผู้หญิงที่ขายดีในเถาเป่าส่วนใหญ่ยังถ่ายแบบวางราบหรือแขวนถ่ายกันอยู่เลย
นอกจากภาพจะออกมาไม่สวยแล้ว ยังดูมัว ๆ เหมือนมีคราบเคลือบจนมองไม่ชัด