เย่ปินกลับมาถึงสตูดิโอ แผลบนตัวก็ได้รับการรักษาเรียบร้อยแล้ว
แต่บริเวณแขนที่โผล่พ้นเสื้อออกมายังมีรอยฟกช้ำและรอยเลือดหลายแห่ง
พอเย่เสี่ยวเสี่ยวเห็นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที “พี่ ไปทำอะไรมาเนี่ย?!”
“ไม่ต้องห่วงนะ เสี่ยวเสี่ยว พี่ไม่เป็นไร”
เย่ปินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ให้เย่เสี่ยวเสี่ยวฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
พอฟังจบ เย่เสี่ยวเสี่ยวก็ยิ่งกระวนกระวาย ดวงตากลมโตใสกระจ่างเต็มไปด้วยความกังวล
“แล้วพี่เฉินอินจะเป็นอะไรไหม?”
เย่ปินพลันนึกถึงคำพูดที่เฉินอินบอกเขาไว้
【วางใจเถอะ พี่ปิน ฉันเตรียมแผนสำรองไว้สองทาง ภายในสามวันฉันต้องออกมาได้แน่นอน】
“เขาต้องไม่เป็นไรแน่” เย่ปินกล่าวอย่างหนักแน่น
…………
…………
เช้าวันถัดมา
ข่าวเรื่อง 《นักศึกษามหาวิทยาลัยต่อสู้กับนักเลงเพื่อช่วยคน ถูกขังในสถานีตำรวจจนถึงตอนนี้ยังไม่กลับ》 เผยแพร่พร้อมกันบนเว็บไซต์พอร์ทัลรายใหญ่สามแห่ง ได้แก่ ซินล่าง หวั่งอี้ และโซหู
หลังเผยแพร่ออกไป กระแสความสนใจก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
จำนวนความคิดเห็นด้านล่างเพิ่มขึ้นแทบจะเป็นเท่าตัว
“อะไรนะ? นี่มันป้องกันตัวโดยชอบธรรมชัด ๆ แล้วจับคนไปทำไม?!”
“นั่นสิ ถ้าไม่ช่วยคนก็หาว่าน้ำใจคนจืดจาง พอช่วยแล้วกลับจับเขาอีก ต่อไปจะยังมีใครกล้าช่วยคนอีกล่ะ?”
“ใช่แล้ว หรือว่าเบื้องหลังนักเลงพวกนั้นมีคนหนุนอยู่?”
“เดี๋ยว ๆ ฉันรู้จักนักเลงหัวโจกคนนี้ ชื่อหลิวเทียนหาว ชอบลวนลามผู้หญิงดี ๆ อยู่ทุกวัน แถมยังหาเรื่องชกต่อยกับคนอื่นอยู่เรื่อย ๆ ถูกจับไปหลายรอบแล้ว!”
“อะไรนะ?! คนแบบนี้อย่าว่าแต่ทำให้บาดเจ็บเลย ต่อให้ตีตายแล้วจะเป็นไรไป? สมควรตายแล้ว!”
“ใช่ ถ้าคราวนี้ศาลตัดสินว่านักศึกษาคนนั้นมีความผิด พวกเราประชาชนไม่ยอมรับหรอก!”