“อู๋... อู๋...”
ด้านล่างร้านคาราโอเกะไป๋จินถูกล้อมไว้ด้วยรถตำรวจหลายคัน
ผู้คนมุงดูอยู่รอบบริเวณจนแน่นขนัด
“เอ๊ะ ที่นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“หา? ยังไม่รู้อีกเหรอ? เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนมีคนทะเลาะวิวาทกันหลายคนที่นี่”
“อย่างนี้นี่เอง ถึงว่าตำรวจถึงมากันเยอะขนาดนี้”
“ได้ยินมาว่าเรื่องเริ่มจากพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งลวนลามพนักงานสาว แถมยังถอดเสื้อผ้าเธอ ตั้งใจจะข่มขืนด้วย มีวัยรุ่นสามคนเดินผ่านมาแล้วทนดูนิสัยพวกอันธพาลไม่ไหว เลยเข้าไปสู้กับพวกนั้น”
“โห สุดท้ายใครชนะ?”
“วัยรุ่นสามคนนั้นชนะ แถมยังตีขาหัวหน้าแก๊งหักด้วย!”
“โห โหดขนาดนั้นเลยเหรอ?! แบบนี้ต้องรับผิดชอบแล้วมั้ง?”
“ใช่ หลังจากสู้กันเสร็จ วัยรุ่นคนนั้นยังเป็นฝ่ายแจ้งตำรวจเองด้วยนะ!”
“โธ่เอ๊ย ยุคนี้คนดีก็ยังมีเยอะจริง ๆ!”
“เอ๊ะ ๆ ดูสิ พวกเขาออกมาแล้ว!”
ผู้คนที่ยืนมุงอยู่หน้าประตูร้านคาราโอเกะไป๋จินต่างหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
ตำรวจในเครื่องแบบสองนาย คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวา คุมตัวเฉินอินกับเย่ปินเดินออกมา
ส่วนเฉินป๋อล่ะ?
เขาไม่ได้ลงมือเลยสักนิด แค่ต้องกลับไปที่สถานีด้วยกันเพื่อให้ปากคำสั้น ๆ เท่านั้น
ข้อมือเฉินอินถูกใส่กุญแจมือสีเงินวาววับ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากวาดตามองฝูงชนอย่างสงบนิ่ง
เย่ปินเองก็ถูกใส่กุญแจมือเช่นกัน ร่างกำยำมีคราบเลือดกับรอยฟกช้ำจากการต่อสู้เมื่อครู่ ทว่าเขายังคงยืดหลังตรงและเดินอย่างมั่นคง
“เอ่อ คุณตำรวจ ขอถามหน่อย เด็กพวกนี้จะไม่เป็นไรใช่ไหม?”