ใช่แล้ว เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าจะอยู่ห่างจากนางให้มากขึ้น จะควบคุมตนเอง ต่อไปไม่ว่านางจะทำสิ่งใดก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีก...
แต่เหตุใดเมื่อเห็นนางยืนหยัดเพื่อบุรุษอีกคนอย่างไม่ลังเล ไม่สนใจชื่อเสียงของตนเพื่อปกป้องเขา เขาจึงรู้สึกโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้?
ยังมีความรู้สึกขมขื่นบางอย่างที่ยากจะอธิบาย...
ยิ่งเมื่อรู้ว่านางก็เคยอาศัยความกล้าหาญเพียงหนึ่งเดียวออกมายืนหยัดปกป้องเขาเช่นกัน...
ฮั่วสวินไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของตนอย่างไร ราวกับสิ่งที่เดิมเป็นของตนถูกแย่งชิงไป ความปรารถนาจะครอบครองอย่างบ้าคลั่งเริ่มก่อตัวขึ้น เขาถึงกับเกิดความคิดอยากอุ้มนางจากไปเสียตั้งแต่ตอนอยู่บนหอชมงาน...
ยามนางส่งสายตาหยอกเย้าเผยเห่อเย่ ยามนางวิ่งลงบันไดไปประคองเขา ยามนางขวางอยู่เบื้องหน้าเขาแล้วตบแม่ทัพผู้นั้น ยามนางคุกเข่าลงอ้อนวอนตน...ชั่วขณะเหล่านั้นมีมากมายจนเขาแทบควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่!
นางทำให้ความรู้สึกของเขาปั่นป่วนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร ทำให้กลางอกอัดแน่นราวกับกำลังจะแตกระเบิดจนทรมานเหลือเกิน?
แท้จริงแล้วนางมีมนตร์วิเศษอันใด?
ดวงตาคู่หนึ่งของฮั่วสวินเย็นชา สีหน้ายังคงเรียบเฉย ทว่ากรามขบแน่น ขมับเต้นตุบเบา ๆ
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาได้ยินเสียงของตนเองที่เป็นครั้งแรกซึ่งขาดความสุขุม เจือแววขุ่นเคืองว่า 「เจ้ารักเขาถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? เจ้าเพิ่งพบเขากี่ครั้งกัน?」
โค่วอี้หร่านหลุบตา น้ำเสียงยังคงเย็นชา 「เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านอ๋อง ปล่อยข้าลงเถิด ข้าอยากเข้าไปดู」
เผยอวี้หรงยังไม่รู้ชะตากรรมเป็นตาย บาดแผลของเผยเห่อเย่คงปริอีกครั้งแล้ว นางเป็นห่วงพวกเขา