“กระหม่อมมีสตรีที่พึงใจอยู่ผู้หนึ่ง อยากขอฝ่าบาทพระราชทานสมรสพ่ะย่ะค่ะ”
สิ้นคำ ทุกคนต่างประหลาดใจอยู่บ้าง ส่วนผู้ที่มองออกถึงความนัยมานานแล้วก็หันไปมองโค่วอี้หร่านซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง
สีหน้าของโค่วอี้หร่านไม่เปลี่ยนแปลง ทว่ามือที่วางอยู่บนตักกลับเผลอกำชายกระโปรงแน่น หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
แม้จะบอกไม่ได้ว่าปลาบปลื้ม แต่ก็อดประหม่าไม่ได้
ทว่าฮั่วสวินกลับนิ่งเงียบอยู่นาน
ฮ่องเต้น้อยมองเขา แล้วมองเผยเห่อเย่ที่คุกเข่าอยู่ ไม่รู้ว่าควรตอบตกลงหรือไม่
ไทเฮากลับตรัสถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ทราบว่าบุตรชายเผยพึงใจคุณหนูสกุลใดหรือ?”
เผยเห่อเย่หน้าแดง มองไปทางโค่วอี้หร่าน ก่อนจะตอบ ทว่ากลับได้ยินฮั่วสวินเอ่ยเสียงเย็นว่า “บุตรชายเผยยังไม่ถึงวัยสวมกวาน เหตุใดต้องรีบร้อนแต่งงานด้วย?”
“ครานี้เจ้าทำผลงานโดดเด่น ทั้งยังสร้างคุณงามความชอบใหญ่หลวง เปิ่นหวังชื่นชมเจ้ายิ่งนัก จึงจะส่งเจ้าไปฝึกฝนที่ค่ายทหารเป่ยอิ๋ง วันหน้าจะได้รับช่วงต่อจากเซียวโหวอาน เป็นเสาหลักของแคว้นได้”
“ท่านอ๋อง กระหม่อม...” เผยเห่อเย่ร้อนใจอยู่บ้าง อยากอธิบายบางอย่าง แต่ฮั่วสวินไม่เปิดโอกาสให้เขาเอ่ยต่อเลย
“เรื่องนี้ตกลงตามนี้ ยามนี้ถึงเที่ยงแล้ว งานเลี้ยงก็สมควรเริ่มได้ ขอเชิญฝ่าบาทเสด็จไปยังหอหลงอัน”
เมื่อเขาออกคำสั่ง ฮ่องเต้น้อยก็มีคนคุ้มกันเสด็จออกไป
เผยเห่อเย่เห็นดังนั้น จึงทำได้เพียงโขกศีรษะขอบพระทัย
คิ้วตาหล่อเหลาของเขาหม่นลง สีหน้าหดหู่จนเห็นได้ชัด
ทว่าเหล่าขุนนางได้ยินว่าเขาถูกจัดให้ไปประจำค่ายเป่ยอิ๋ง ทั้งยังได้รับคำชมจากท่านอ๋อง ต่างก็รู้ว่าอนาคตของเขาสดใส จึงพากันเข้ามาแสดงความยินดี