หลังบานประตู ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบเข้าปกคลุมนาง ก่อนจะกดนางแนบกับบานประตูได้อย่างง่ายดาย
โค่วอี้หร่านดิ้นรนตามสัญชาตญาณ ทว่ากลิ่นหอมจาง ๆ อันคุ้นเคยพลันลอยแตะปลายจมูก ทำให้นางชะงักงัน
เมื่อตวัดสายตาขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำและสงบนิ่งของฮั่วสวินพอดี
ริมฝีปากบางสีแดงเรื่อของเขาเม้มเข้าหากัน ครั้นแน่ใจว่านางจะไม่ส่งเสียงร้องโวยวาย จึงปล่อยมือของนาง แล้วค่อย ๆ ยืดกายขึ้น
ทว่าร่างของทั้งสองอยู่ใกล้กันยิ่ง ปลายเท้าแทบจะชนกัน ร่างสูงใหญ่ของเขายังคงให้ความรู้สึกกดดันราวขุนเขา โค่วอี้หร่านตกใจจนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น
นางหลับตาทั้งสองข้าง แผ่นหลังแข็งเกร็งแนบอยู่กับบานประตู เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ข้า...ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น และจะไม่ออกไปพูดจาเหลวไหลเด็ดขาด!”
สองมือของนางจิกหีบในมือแน่น เล็บเรียวยาวแทบหักเพราะเนื้อไม้แข็งกระด้าง
ผู้คนล้วนกล่าวว่า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการมีนิสัยเย็นชาโหดเหี้ยม สังหารคนโดยไม่เคยปรานี
นางเองก็เคยเห็นเขาสังหารคนมาก่อน เพียงยกดาบฟันลง เลือดก็พุ่งกระเซ็นเป็นสาย ศีรษะกลิ้งไปไกลหลายจั้ง
แต่วันนี้ นางกลับบังเอิญเห็นความลับระหว่างเขากับไทเฮาเข้า
เขาจะ...ฆ่านางปิดปากหรือไม่?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ร่างของโค่วอี้หร่านก็สั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ทั้งที่เมื่อสองปีก่อน นางก็เคยพบเห็นภาพคล้ายกับวันนี้ ทว่าครานั้นนางไม่ถูกพบเห็น ทั้งยังคิดแต่จะช่วงชิงบุรุษผู้นี้มาจากมือไทเฮา
นี่คงเป็นเพราะลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือกระมัง?
บัดนี้ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว นางจึงรู้ว่าชีวิตล้ำค่าเพียงใด ความรักอะไรนั่นจะสำคัญเท่าการมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?