ฮั่วสวินเองก็อัดอั้นอยู่ในใจเช่นกัน
นางจะฟังเข้าหูหรือไม่ก็ช่าง ด้วยความหยิ่งทระนงเช่นเขา ไม่มีทางอธิบายเป็นครั้งที่สอง
เขายืดแผ่นหลังตรง ไพล่มือไว้ด้านหลัง กลับคืนสู่ท่าทีสุขุมเย็นชาเช่นวันวาน
“เจ้ามาตำหนักเหวินหัวด้วยธุระอันใด?”
โค่วอี้หร่านกำกล่องใบเล็กในมือแน่น ในใจก็พลอยผ่อนคลายลง เขาเป็นฝ่ายเปลี่ยนเรื่องเอง ดูท่าคงไม่เอาความเรื่องนางแอบมองแล้วกระมัง?
“ข้ามามอบของให้ท่านอ๋อง”
ฮั่วสวินก้มมองกล่องใบประณีตในมือนาง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
กล่องใบนั้นดูไม่น่าจะใส่คันธนูหนักได้สักคันกระมัง?
เมื่อเห็นเขามองมา โค่วอี้หร่านก็รีบเปิดกล่อง เผยให้เห็นสิ่งของข้างใน
ภายในกล่องมีเม็ดหอมบรรจุในกระปุกกระเบื้องขาวใบเล็ก วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทั้งยังปิดผนึกด้วยขี้ผึ้ง รวมแล้วมีถึงสี่กระปุก
“ทำเม็ดหอมเสร็จแล้ว ครั้งก่อนข้าตั้งใจจะนำมาส่งที่ตำหนักเหวินหัว แต่บ่าวบอกว่าท่านไปตรวจค่ายทหาร ไม่อยู่ในเมืองหลวงชั่วคราว ที่นี่มีสี่กระปุก หากเก็บรักษาไว้อย่างดี ก็เพียงพอสำหรับใช้หนึ่งปี”
สายตาของฮั่วสวินกวาดผ่านกระปุกกระเบื้องขาว ก่อนเลื่อนขึ้นมาหยุดที่หว่างคิ้วนาง แววคาดหวังในดวงตาพลันเย็นชืดลงในชั่วพริบตา
ที่แท้สิ่งที่นางพูดถึงก็คือเม็ดหอม
เช่นนั้นคันธนูคันนั้นก็ไม่ได้มอบให้เขาเลยหรือ?
หากไม่ผิดจากที่คาด คันธนูคันนั้นคงไปถึงจวนโหวอู่อานตั้งแต่เมื่อวานแล้ว อย่างไรเสียเผยเห่อเย่ก็เชี่ยวชาญการขี่ม้ายิงธนูเช่นกัน
หึ เขาควรนึกได้ตั้งนานแล้ว!
ฮั่วสวินพลันรู้สึกว่าความคาดหวังตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนของตนช่างน่าขันเพียงใด!
ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการอย่างเขาขาดสิ่งใดเสียที่ไหน เหตุใดจึงยังคาดหวังของขวัญจากคนผู้หนึ่งขึ้นมาโดยไร้เหตุผล!
ฮั่วสวินเงียบงัน รับกล่องมาจากมือนาง ปิดฝาลง แล้วทอดสายตามองนางลึกซึ้งอีกครั้ง
ทั้งสองสบตากันพอดี
แววตาของโค่วอี้หร่านยังคงแจ่มใส ทว่าหลังความตื่นตระหนกผ่านพ้นไป กลับมีความสงบนิ่งเพิ่มขึ้นกว่าวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด