เข้าสู่ต้นฤดูร้อน แสงแดดเจิดจ้าสาดลงบนผืนหญ้าเขียวขจี กลิ่นหญ้าสดผสานกลิ่นดินลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
โค่วอี้หร่านนั่งอยู่ในเกี้ยว วางมือพาดกรอบหน้าต่าง พลางเหม่อมองท้องฟ้าด้านนอก
ยามนี้นางรู้สึกหดหู่ใจอยู่บ้าง
เดิมทีตั้งใจจะเที่ยวเล่นกับทุกคนจนถึงเย็น แต่เพราะใบหน้าเป็นแผล นางจึงไปกล่าวลาเหล่าคุณหนูทั้งหลาย ก่อนกลับเข้าวังโดยตรง
ภายในตำหนักเจาหวา มีหมอหญิงผู้หนึ่งมารออยู่แล้ว
“ราชโองการ ได้ยินว่าพระกรของท่านยังมีบาดแผล ไทเฮาจึงให้บ่าวมาตรวจดูอย่างละเอียดเพคะ”
โค่วอี้หร่านไม่ได้คิดอันใดมาก ถอดเสื้อคลุมออกให้หมอหญิงตรวจดู
ผิวพรรณของนางขาวผ่องเนียนละเอียด หลังจากต่อสู้กับชิงหนิง ร่างกายก็มีรอยฟกช้ำอยู่หลายแห่ง หมอหญิงช่วยทายาให้นางทีละจุด ทั้งยังทิ้งยาทารอยแผลเป็นไว้ให้สองกล่องก่อนจากไป
หลังหมอหญิงจากไป ฝูหลิงก็ตำหนิเหรินตงก่อน จากนั้นจึงเริ่มบ่นโค่วอี้หร่านต่อ
โค่วอี้หร่านกินขนมไป พลางส่งเสียง “อืม อา โอ้” รับคำฝูหลิงที่ช่างจู้จี้ จนกระทั่งฝูหลิงพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา
“โชคดีที่ไทเฮาทรงมองการณ์ไกล ส่งหมอหญิงมา มิฉะนั้นราชโองการคงปิดบังบาดแผลบนร่างกายอีกแล้วใช่หรือไม่ บ่าวไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดกับท่านอย่างไร!”
ขนมที่โค่วอี้หร่านกำลังกินติดคอ นางสำลักไอขึ้นมา
จู่ ๆ นางก็ฉุกคิดได้ว่า บางทีไทเฮาอาจมิได้ทรงมองการณ์ไกล เพราะผู้ที่รู้ว่านางมีบาดแผลบนร่างกาย...อาจเป็นคนอื่น
ทว่าไม่นานความคิดนี้ก็ทำให้นางตกใจเสียเอง
นางพูดชัดเจนถึงเพียงนั้นแล้ว ด้วยความทะนงตนของคนผู้นั้น เขาคงไม่ใส่ใจนางอีกแล้วกระมัง?
แต่...
ฮั่วสวินเขา...ช่วงนี้เป็นอะไรกันแน่?
—
เช้าตรู่วันถัดมา โค่วอี้หร่านยังคงหลับฝันอยู่ ก็มีคนในวังยกต้นปะการังสูงกว่าสองฉื่อมาส่งให้