ฮั่วสวินมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าเมื่อเห็นโค่วเสวียนจิ่งทำท่าทางราวกับเด็ก ก็อดเอ่ยเตือนมิได้ “ฝ่าบาท โปรดสำรวมกิริยาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
โค่วเสวียนจิ่งพลันสำรวมฝีเท้า แล้วค่อย ๆ เดินเชิดท่าทีทีละก้าว
หมูหรงเหยามองฮั่วสวินด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เอ่ยเสียงเบาว่า “คำพูดของชิ่งหยางเมื่อครู่ เจ้าได้ยินหมดแล้ว นางตัดสินใจวางมือจริง ๆ เจ้ามีความคิดเช่นไร?”
ฮั่วสวินนั่งลงเบื้องล่างของไทเฮา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งกลางฤดูหนาว น้ำเสียงก็เย็นเยียบเป็นพิเศษ “นางวางมือได้ก็ดีแล้ว กระหม่อมมิได้คิดอันใดพ่ะย่ะค่ะ”
หมูหรงเหยาถลึงตามองเขาอย่างอดมิได้ “อัยเจียถามเจ้าว่า เจ้าคิดจะจัดการเรื่องมงคลสมรสของตนเองอย่างไร?”
“แต่เดิมอัยเจียคิดว่าชิ่งหยางรักเจ้าอย่างสุดใจ พวกเจ้าทั้งสองก็เหมาะสมกันอยู่ ทว่าเจ้ากลับเย็นชากับนางมาโดยตลอด ยามนี้นางเข้าใจได้เสียที ยินดีเลือกคู่ครองแล้ว
“แล้วเจ้าล่ะ? อายุยี่สิบสามปีแล้ว คิดจะแต่งภรรยาเมื่อใด?”
ฮั่วสวินนิ่งเงียบ ไม่ตอบคำ
หมูหรงเหยาจนปัญญากับเขา ได้แต่ถอนหายใจอย่างอับจน “หรือจะให้อัยเจียเชิญท่านป้ามาที่เมืองหลวง? อัยเจียดูแลเรื่องแต่งงานของเจ้าไม่ไหว ก็ให้มารดาเจ้ามาจัดการเถิด”
ฮั่วสวินขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองไทเฮาบนที่ประทับอย่างเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ไทเฮา ทรงเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบ เขาก็ลุกจากไป
เมื่อมองแผ่นหลังสูงใหญ่ของบุรุษที่ค่อย ๆ ไกลออกไป หมูหรงเหยากำมือโค่วเสวียนจิ่งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งฮ่องเต้น้อยร้องว่าเจ็บติดกันหลายครั้ง นางจึงได้สติ รีบคลายมือออก
—
จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ
ห้องหนังสือ
ฮั่วสวินถือหนังสืออยู่ในมือ แววตาหม่นลึก ทว่าผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังมิได้พลิกแม้แต่หน้าเดียว