“ฉันไม่รู้จักเขา” ลู่หมิงเปลี่ยนมือถือเครื่องเดิมไปอีกข้าง “นายบอกหน่อยสิ รถคันนี้เป็นของใคร”
“ประธานลู่ เจ้าของรถคนนี้ผมรู้จัก หูขุย อาศัยธุรกิจค้าส่งวัสดุก่อสร้างร่ำรวยขึ้นมาในช่วงหลายปีนี้”
“วัสดุก่อสร้าง?”
“เป็นวัสดุก่อสร้างแค่ฉาบหน้า”
โจวเหยียนลดเสียงต่ำลง “แต่การค้าที่ทำเงินให้เขาจริง ๆ ไม่ได้อยู่ตรงนี้ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ งานวิศวกรรมของทางราชการ การซ่อมแซมถนน การปรับปรุงโรงเรียนในอำเภอยวิ๋นเมิ่ง วัสดุก่อสร้างล้วนผ่านช่องทางของเขาแทบทั้งสิ้น เขาทำธุรกิจในอำเภอนี้มากว่าสิบปี มีคนใหญ่อยู่เบื้องบน และมีสมัครพรรคพวกอยู่เบื้องล่าง”
ลู่หมิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แนบเครื่องโทรศัพท์ไว้ที่หู
“เรื่องที่คุณซื้อตึกซินเฉิง เขาต้องรู้แล้วแน่ ตอนนี้ยังมางาบว่านเจียฝูไปอีก เท่ากับทรัพย์สินเชิงพาณิชย์ชิ้นใหญ่ที่สุดในเขตเมืองใหม่สองราย ตกเป็นของคนหนุ่มต่างถิ่นภายในหนึ่งสัปดาห์ คุณว่าเขาจะร้อนใจไหมล่ะ?”
“เขาร้อนใจเรื่องอะไร?”
“คุณลองคิดดู โครงการปรับปรุงในระดับเดียวกับว่านเจียฝู วัสดุก่อสร้าง การก่อสร้าง การตกแต่ง อย่างน้อยก็หลายล้าน เดิมทีตอนหวังต้าฟายังอยู่ งานแบบนี้เป็นของหูขุยหมด”
ลู่หมิงร้อยเรียงข้อมูลพวกนี้ในหัว
เค้กในอำเภอมีแค่นี้ เขากินไปสองคำติด ๆ กัน มีคนนั่งไม่ติดแล้ว
“หัวหน้ากองโจว ขอบใจมาก ผมรู้แก่ใจแล้ว”
……
เช้าวันรุ่งขึ้นสิบโมง หูขุยก็มาอีก
ครั้งนี้ไม่ได้มามือเปล่า
รถเรนจ์โรเวอร์สีขาวจอดอยู่กลางลาน ประตูหลังเปิดออก คนหนุ่มที่ติดตามเขามาขนของลงมาสองกล่อง
กล่องหนึ่งคือเหล้าเหมาไถ แบบบินฟ้า กล่องเดิมยังไม่แกะ
อีกกล่องคือกล่องของขวัญคูปองปูขนทะเลสาปหยางเฉิง