วันที่ 23: ประธานศาลคืออาของฉัน
ลู่หมิงจ้องข้อความบนจอโทรศัพท์อยู่ห้าวินาที
ผู้รับจำนอง: บริษัท ขุยเซิ่ง วัสดุก่อสร้าง กรุ๊ป จำกัด
เขาส่งโทรศัพท์คืนให้เฉินหลี เดินกลับมานั่งหลังโต๊ะ ยกถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ
ชาขมฝาดจนเฝื่อน
เฉินหลียืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ รอปฏิกิริยาจากเขา
ลู่ยวนโผล่ครึ่งตัวออกมาจากห้องการเงินข้าง ๆ เห็นชัดว่าเธอก็เห็นข้อความของฟางอวี๋ด้วย
"พี่ หมายความว่าไง หวังต้าฟาเอาว่านเจียฟูไปจำนองไว้กับหูขุยเหรอ"
ลู่หมิงไม่ตอบ
เขาหยิบโทรศัพท์ กดโทรหาฟางอวี๋
สัญญาณดังแค่สองครั้งก็รับ
"ทนายฟาง เรื่องจดทะเบียนจำนอง คุณตรวจสอบชัดเจนแล้วใช่ไหม"
เสียงฟางอวี๋นิ่งมาก "ตรวจสอบแล้ว จำนองนี้ทำไว้เมื่อสองปีก่อน วงเงินจดทะเบียนสามล้าน ตอนนั้นว่านเจียฟูจะปรับปรุงโซนอาหารชั้นสาม หวังต้าฟาเงินหมุนไม่ทัน เลยยืมสามล้านจากหูขุย ใช้สิทธิการใช้ที่ดินของห้างเป็นหลักประกัน"
"ใช้หนี้คืนครบหรือยัง"
"นี่แหละปัญหา"
ฟางอวี๋หยุดนิดหนึ่ง "ตอนบ่ายฉันไปกรมที่ดินมา ดึงแฟ้มทะเบียนจำนอง แฟ้มแสดงว่ากำหนดชำระหนี้คือเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว หมายความว่า ถ้าหวังต้าฟาใช้คืนแล้ว เขาควรไปดำเนินการเพิกถอนหลังเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว แต่เขาไม่ไป"
"ไม่ได้คืนเงิน หรือคืนเงินแล้วแต่ไม่ไปเพิกถอน"
"ฉันโทรหาหวังต้าฟา เขาบอกว่าคืนเงินไปนานแล้ว แต่หูขุยถ่วงไว้ตลอด ไม่ยอมมาเซ็นเพิกถอน การเพิกถอนทะเบียนจำนองต้องให้ทั้งสองฝ่ายมาเซ็นต่อหน้า ถ้าผู้รับจำนองไม่มา ฝ่ายเดียวเพิกถอนไม่ได้"