บริษัทออกแบบที่สวี่ชางชื่อ “ติ่งหยวนสเปซ” มาสามคน
หัวหน้าทีมแซ่เฮ่อ ชื่อเฮ่อหมิงหย่วน อายุสี่สิบต้นๆ สวมเสื้อโค้ทผ้าลินินสีเทา ข้างในเป็นคอเต่าสีดำ ผมมีหงอกประปราย แต่ดูมีชีวิตชีวามาก
ลูกทีมเป็นนักออกแบบหนุ่มสาวสองคน ชายแบกเครื่องมือวัดมา หญิงลากกระเป๋าเดินทางที่ยัดแน่นไปด้วยหลอดใส่แบบร่าง
สามคนออกเดินทางจากสวี่ชางตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ขับรถหนึ่งชั่วโมงมาถึงอำเภอยวิ๋นเมิ่ง
เสิ่นหลีไปรับหน้าที่หน้าตึกซินเฉิง พาขึ้นไปห้องประชุมชั้นสอง รินน้ำให้ วางปาท่องโก๋กับซุปเผ็ดเนื้อที่ซื้อมาจากร้านอาหารเช้าชั้นล่าง
เฮ่อหมิงหย่วนนั่งลงแล้วยังไม่แตะตะเกียบ แต่มองสำรวจรอบๆ ห้องประชุม
โปรเจกเตอร์ที่เพิ่งติดตั้ง ไวท์บอร์ดที่ยังไม่ได้แกะห่อ เก้าอี้พับที่ยังติดพลาสติกหุ้มจากโรงงาน
ชั้นสองทั้งชั้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสีผสมกลิ่นไม้ใหม่
“บริษัทคุณก่อตั้งมานานแค่ไหนแล้ว” เฮ่อหมิงหย่วนถาม
“หนึ่งสัปดาห์” เสิ่นหลีตอบ
เฮ่อหมิงหย่วนพยักหน้าน้อยๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
แปดโมงสี่สิบ ลู่หมิงมาถึง
เขาจอดมายบัคที่ลานกว้าง กลืนซาลาเปาลูกสุดท้ายในมือหมดภายในสองสามคำ โยนถุงลงถังขยะ เช็ดมือก่อนจะเดินเข้าโถงใหญ่ ขึ้นไปชั้นสอง ผลักประตูห้องประชุมเข้าไป
เสิ่นหลีแนะนำ “ประธานลู่ คุณเฮ่อจากติ่งหยวนสเปซ”
เฮ่อหมิงหย่วนลุกขึ้นสำรวจลู่หมิง
เขาเจอเจ้านายฝั่งลูกค้ามาเยอะ
ทั้งเจ้าของเหมืองใส่ทองสวมเพชร นักพัฒนาอสังหาฯ ใส่สูทผูกไทด์ แต่อายุยี่สิบต้นๆ แบบนี้ เพิ่งเคยเจอครั้งแรก
“คุณเฮ่อ ได้ยินชื่อมานาน” ลู่หมิงเช็ดมือแล้วยื่นไปจับมือกับเขา
“คุณลู่เกรงใจไป” เฮ่อหมิงหย่วนนั่งลงอีกครั้ง วางมือประสานกันบนโต๊ะ “เมื่อวานผู้จัดการเฉินเล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ผมฟัง พวกคุณจะปรับปรุงห้างสรรพสินค้าหกพันตารางเมตร ให้เทียบเท่าผังตงไหล”