เที่ยงคืนตรง หน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นมา แผงระบบเด้งออกมา
[ยอดแจกประจำวัน: 60,024,700 หยวน เข้าบัญชีแล้ว]
[ยอดคงเหลือในบัญชี: 360,198,200 หยวน]
สามร้อยหกสิบล้าน
เขาคว่ำมือถือลงบนโต๊ะข้างเตียง พลิกตัว หลับตา
พรุ่งนี้เซ็นสัญญากับห้างว่านเจียฝูเสร็จ เงินในบัตรก็จะหายไปอีกสิบล้าน
แต่เทียบกับความเร็วที่เงินเข้าบัญชีวันละหกสิบล้านแล้ว รายจ่ายแค่นี้ยังไม่พอเป็นค่ากับแกล้มด้วยซ้ำ
ปัญหาที่แท้จริงไม่ใช่จะใช้เท่าไหร่ แต่จะใช้อย่างไรให้มีความหมาย
เช้าวันรุ่งขึ้น เก้าโมงครึ่ง
ชั้นสองของอาคารพาณิชย์ซินเฉิง
เสิ่นหลีมาถึงตั้งแต่เช้า จัดห้องประชุมให้อยู่ในสภาพที่พอรับแขกได้
เช็ดโต๊ะยาวสามรอบ ลงไปขนเก้าอี้จากห้องเก็บของชั้นใต้ดินขึ้นมาหกตัว
บนโต๊ะวางน้ำแร่ไว้ ตรงที่นั่งแต่ละที่มีเอกสารสัญญาวางอยู่หนึ่งชุด
เธอยังหาเถาเขียวมาวางไว้ที่มุมโต๊ะอีกหนึ่งกระถาง
ลู่ยวนมองเถาเขียวนั่น "พี่หลี พี่ไปเอามาจากไหนเนี่ย"
เสิ่นหลียิ้ม "เอามาจากบ้าน"
เก้าโมงสี่สิบห้า ฟางอวี๋มาก่อน
วันนี้เธอเปลี่ยนมาใส่เสื้อโค้ทขนสัตว์ ข้างในเป็นสูทสีน้ำเงินเข้ม ปกเสื้อกลัดเข็มกลัดเงินเล็ก ๆ
ในมือถือกระเป๋าเอกสาร พอเข้ามาก็วาดตามองผังห้องประชุมรอบหนึ่ง พยักหน้า ไม่พูดอะไร เดินตรงไปนั่งฝั่งที่ติดหน้าต่างของโต๊ะยาว
เธอเปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบต้นฉบับสัญญาที่เข้าเล่มไว้สามชุด กับเอกสารแนบอีกสองชุด หนังสือรับรองอีกหนึ่งฉบับ วางเรียงไว้ตรงหน้าอย่างเป็นระเบียบ
สิบโมงตรง
เสียงเครื่องยนต์ดับดังมาจากชั้นล่าง
ลู่หมิงมองลงไปจากหน้าต่าง เห็นรถโตโยต้าคัมรี่สีเทาซอมซ่อจอดอยู่ที่ลานจอด
หวังต้าฟาลงมาจากรถ
วันนี้แต่งตัวเป็นทางการกว่าครั้งก่อน กางเกงขายาวสีเข้มใส่กับเสื้อเชิ้ตสีขาว แต่ปกเสื้อเชิ้ตดูเหมือนใหญ่เกินไปหนึ่งไซส์ ลอย ๆ หลวม ๆ