ซูฉางหงเหงื่อแตกพลั่ก
เขาทำงานด้านการไฟฟ้ามายี่สิบปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมานักต่อนัก
แต่สถานการณ์วันนี้ เกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง
พิธีตัดริบบิ้นเปิดงาน อย่างเก่งสุดก็แค่นายอำเภอมา การที่เลขาธิการอยู่ด้วยนี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ
ถ้าเขารู้ล่วงหน้า อย่าว่าแต่ใบสั่งงานซ่อมเลย กระทั่งรังนกบนสายส่งนั่นเขายังปีนขึ้นไปเก็บเองเลย
"สหายเลขาธิการซุน เรื่องนี้เป็นการจัดการภายในของพวกเราที่มีจุดบกพร่องเองจริง ๆ ผมกลับไปจะสอบสวนให้เด็ดขาด ให้คำตอบกับท่าน..."
"ให้คำตอบกับผม?" ซุนฉางหมิงขัดจังหวะ "คนที่คุณควรให้คำตอบ ไม่ใช่ผม"
ซุนฉางหมิงขยับตัว เผยให้เห็นลู่หมิงที่อยู่ด้านหลัง
ซูฉางหงมองตามสายตาของซุนฉางหมิงไป ถึงได้สำรวจชายหนุ่มคนนี้อย่างจริงจัง
เด็กนัก แต่ออกลายดุดันชนิดหนึ่งจากกระดูก ไม่ใช่ดุดันแบบเจ้าเล่ห์ แต่เป็นดุชนิดที่ไม่มีทางยอมเสียเปรียบเงียบ ๆ
"ประธานลู่ ขอโทษนะครับ เรื่องวันนี้ ทำให้คุณลำบากแล้ว" ซูฉางหงยื่นมือออกไปก่อน
มือยื่นออกไปแล้ว ลู่หมิงไม่รับ
มือของซูฉางหงค้างกลางอากาศ
ด้านข้าง หวังเว่ยกั๋วก้มหน้าลง จางก่วงหัวหันไปมองสปอตไลต์บนเพดาน ไป๋ฉงเหวินถึงขั้นหยิบมือถือขึ้นมาแล้วทำเป็นตอบข้อความ
"ผู้อำนวยการซู" ลู่หมิงเอ่ยปาก "คุณไม่ได้ทำให้ผมลำบาก"
ซูฉางหงดึงมือกลับ เช็ดกับตะเข็บกางเกงทีหนึ่ง
"คุณคงเห็นแล้ว วันเปิดงานวันแรก ลูกค้าในงานสองพันกว่าคน ไฟดับจนแตกตื่น เกือบจะกลายเป็นเหยียบกันตาย"