วันละหกสิบล้าน แต่ใช้ได้แค่ในอำเภอ?

ตอนที่ 33 ฉันไม่เคยคิดจะหากำไรเลย

7 นาที· 1.5K คำ

บ่ายสามโมง

ชั้นหนึ่งของตึกซินเฉิง

รถโฟล์คสวาเกนสีขาวติดป้ายรถราชการจอดอยู่ในลานจอดรถ ประตูเปิดออก เฉียนจื้อกังก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว

วันนี้เขาไม่ได้ถือแก้วกระเบื้องเคลือบประจำตัว มือข้างหนึ่งกำซองเอกสารสีน้ำตาลแน่น

เขาผลักประตูกระจกของตึกเข้าไป

พนักงานต้อนรับหญิงหน้ากลมลุกขึ้นยืน "สวัสดีค่ะ จะพบใครคะ"

เฉียนจื้อกังฝืนยิ้ม "ผมมาพบประธานลู่ ผมเฉียนจื้อกังจากแผนกควบคุมการก่อสร้าง สำนักงานการเคหะและการพัฒนาเมืองครับ"

พนักงานหยิบโทรศัพท์ตั้งโต๊ะขึ้นมากดหมายเลข พูดเบา ๆ สองสามคำ แล้ววางสาย "ประธานลู่อยู่ที่ห้องทำงานชั้นสอง เชิญขึ้นไปได้เลยค่ะ"

เฉียนจื้อกังกล่าวขอบคุณแล้วรีบเดินขึ้นบันได

ประตูห้องทำงานผู้จัดการใหญ่ชั้นสองเปิดอยู่

ลู่หมิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังตรวจสอบเรื่องการรับสมัครงานกับเสิ่นหลี

เฉียนจื้อกังเดินมาถึงหน้าประตู ยกมือเคาะวงกบประตูสองที

"ประธานลู่ กำลังยุ่งอยู่เหรอครับ"

ลู่หมิงเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องที่ใบหน้าของเฉียนจื้อกัง

"หัวหน้าเฉียน แขกไม่ค่อยมานี่นา เชิญนั่ง"

เฉียนจื้อกังเดินไปหน้าโต๊ะทำงาน ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ด้วยสองมือ

"ประธานลู่ครับ เอกสารขออนุญาตปรับปรุงของห้างว่านเจียฝู ทางสำนักฯ อนุมัติเรียบร้อยแล้ว ผู้อำนวยการไป๋กำชับเป็นพิเศษว่าบริษัทหยุนเมิ่งเป็นกิจการลงทุนสำคัญของอำเภอ กระบวนการต้องดำเนินการเป็นกรณีพิเศษ ผมก็เลยรีบนำมาให้คุณตั้งแต่แรกเลย"

ลู่หมิงไม่ได้รับซองเอกสารนั้น

เขามองไปที่เสิ่นหลี

เสิ่นหลีก้าวไปข้างหน้า รับซองเอกสาร ดึงเอกสารข้างในออกมาดูคร่าว ๆ แล้วพยักหน้าให้ลู่หมิง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป