ความคิดของลู่หมิงนั้นเรียบง่าย
รากฐานของหูขุยอยู่ที่วัสดุก่อสร้าง ส่วนตัวเองจะดำเนินการก่อสร้างใหญ่โตในอนาคตก็ย่อมหนีไม่พ้นวัสดุก่อสร้าง ต้องได้ติดต่อกับหูขุยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
สมคบคิดร่วมกัน โดยธรรมชาติแล้วทำไม่ได้
แทนที่จะถูกผู้อื่นบีบบังคับ สู้ถอนฟืนใต้กระทะเสียเลย
อีกอย่างช่วงหลายปีมานี้สภาพแวดล้อมทางธุรกิจของอำเภอแย่คือความจริง ซึ่งส่วนหนึ่งก็หนีไม่พ้นการพัวพันของหูขุย
ดังนั้น ไม่ว่าจะเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง หรือเพื่อคืนความโปร่งใสให้อำเภอยวิ๋นเมิ่ง เมืองวัสดุก่อสร้างแห่งนี้ก็ต้องสร้างขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ไม่นานโจวเหยียนก็โทรกลับมา
“ประธานลู่ คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม”
“จริงจัง” ลู่หมิงกล่าว
“เมืองวัสดุก่อสร้าง เป็นที่ดินพาณิชย์ ต้องรอขั้นตอน อีกอย่าง ตอนนี้พ่อค้าวัสดุก่อสร้างรายใหญ่ที่สุดของอำเภอคือหูขุย…”
“ผมรู้” ลู่หมิงขัดจังหวะโจวเหยียน “รอได้ คุณรีบจัดการ ถ้าต้องใช้เงินมัดจำ ก็บอกผมทันที”
“ได้ๆ งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว ผมจะรายงานผู้นำเดี๋ยวนี้เลย ประธานลู่รอข่าวดีนะ”
ลู่หมิงวางสายโทรศัพท์
กลับมาที่ตึกซินเฉิง ลู่หมิงพบว่าบริษัทมีพนักงานหน้าใหม่เพิ่มขึ้นหลายคน
เป็นคนหนุ่มสาวอายุยี่สิบห้าหกทั้งหมด
เสิ่นหลีเห็นเขากลับมา ก็เดินมาทันที “ประธานลู่ คนพวกนี้คือพนักงานใหม่ทั้งหมดค่ะ”
“คนนี้คือผู้จัดการทั่วไปของเรา ลู่หมิง ประธานลู่”
หนุ่มสาวหลายคนต่างทักทาย “สวัสดีประธานลู่”
ลู่หมิงยิ้ม “พวกคุณมาจากที่ไหนกันบ้าง”
“พวกเราคนท้องถิ่นหมดเลยครับ/ค่ะ”
ลู่หมิงพยักหน้า “ดี ทำงานให้ดี มีปัญหาอะไรบอกผมได้ตลอด”
แล้วเขาหันไปพูดกับเสิ่นหลี “ผู้จัดการเฉิน มาที่ห้องทำงานผมหน่อย”