ถอดกางเกงแล้วไม่ยอมรับ?
20.50 น.
ไฟบนถนนคนเดินในย่านเมืองเก่าหรี่ลงครึ่งหนึ่งแล้ว
รถมายบัครุ่น S680 สีดำสนิทค่อย ๆ เคลื่อนผ่านหัวมุมถนนอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะจอดสนิทหน้าร้านกาแฟ “ครึ่งหวาน”
ไฟหน้ารถดับลง
เฉินซือเถียนซึ่งนั่งริมหน้าต่าง มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเล็กน้อย
เธอมองรถมายบัคคันนั้น ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
เธอยอมรับว่าก่อนหน้านี้เสียงตัวเองดังไปหน่อย
ตอนไปดูตัวก่อนหน้านี้ หมอนี่ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามา
แต่กลางคืนไปที่ราชวงศ์รุ่งเรือง หมอนี่กลับเป็นแขกคนสำคัญของผู้อำนวยการสำนักการเคหะและการพัฒนาเมืองกับเจ้าพ่อวงการวัสดุก่อสร้าง
เฉินซือเถียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ คว้าตลับแป้งจากกระเป๋า รีบเติมแป้งข้างจมูกทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงคอเสื้อลงอีกครึ่งนิ้ว
เสียงประตูเปิดดังขึ้น
ลู่หมิงเดินเข้ามา กวาดสายตามองรอบ ๆ ก่อนจะตรงไปที่เฉินซือเถียน
“ท่านประธานลู่~” เฉินซือเถียนลุกขึ้นยืน เสียงอ่อนลงไปสามระดับ
ลู่หมิงดึงเก้าอี้ออกนั่ง โดยไม่ได้สั่งอะไร เอามือประสานกันวางบนโต๊ะ
“ว่ามา มีความลับอะไร”
ไม่มีทักทาย ไม่มีหยั่งเชิง แม้แต่คำถามว่า “จะดื่มอะไรดี” ก็ไม่มี
คำพูดที่เฉินซือเถียนเตรียมมาเต็มหน้าอกถูกตีกลับคาตอ
เดิมทีเธอตั้งใจจะระบายความทุกข์ก่อน อธิบายว่าที่ไปราชวงศ์รุ่งเรืองก็แค่ทำงานพิเศษหารายได้เสริม หรือแม้แต่จะปล่อยน้ำตาสักหน่อย เรียกร้องความเห็นใจ
แต่ลู่หมิงไม่ได้ให้โอกาสเธอ
“ลู่หมิง เรื่องเมื่อวานบ่าย ฉันมันตาบอดเอง” เฉินซือเถียนกัดริมฝีปาก ตัดสินใจเข้าประเด็นตรง ๆ “ฉันมันคนจริง ๆ นะ อย่าเพิ่งขำเลย นายมาสร้างเรื่องใหญ่ในอำเภอ หูขุยไม่มีทางปล่อยนายไว้หรอก”