หลังจากฟางอวี๋กลับไป ลู่หมิงก็คิดอะไรต่อมิอะไรอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า ต้องเพิ่มการ์ดให้ฟางอวี๋อีก
“ฟางเหิง เข้ามาหน่อย”
ไม่กี่วินาทีต่อมา ฟางเหิงก็ผลักประตูเดินเข้ามา
“ประธานลู่”
“เพิ่มการ์ดให้พี่สาวนายอีกหน่อย” ลู่หมิงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ให้เข้าเวรยี่สิบสี่ชั่วโมง คอยประกบอยู่ในที่ลับ อย่าไปรบกวนการทำงานกับชีวิตปกติของเธอ”
ฟางเหิงพยักหน้าหงึก ๆ พร้อมตอบรับว่า“ครับ”
แต่เขาไม่ได้หันหลังเดินออกไป
เขายืนอยู่ที่เดิม มือทั้งสองประสานกันไว้ข้างหน้า นิ้วมือถูไถไปมาอย่างไม่รู้ตัว
ลู่หมิงมองเขา
“มีอะไรอีก?”
ฟางเหิงลังเลเล็กน้อย คอหดร่นลงนิดหนึ่ง แล้วลองเชิงถามว่า “ประธานลู่ คุณ... ทะเลาะกับพี่สาวผมหรือเปล่าครับ?”
เมื่อกี้เขาเจอฟางอวี๋ตรงทางเดิน ฟางอวี๋ตาแดงก่ำ เบ้าตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เธอไม่แม้แต่จะหันมามองเขา เดินตรงเข้าไปในลิฟต์เลย
เขารู้ดีว่าพี่สาวตัวเองคนนี้ดื้อรั้นขนาดไหน ปกติต่อให้เจอเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ไม่มีวันเอาอารมณ์มาแสดงออกทางสีหน้าเด็ดขาด
เรื่องที่ทำให้เธอร้องไห้เดินออกมาได้ ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่
ลู่หมิงเห็นท่าทางประหม่า ๆ ของฟางเหิงแล้วก็ยิ้มออกมา
“เราทะเลาะกัน นายช่วยใคร?” ลู่หมิงถาม
ฟางเหิงนิ่งอึ้งไปเลย
คำถามนี้โคตรจะหักมุม
ข้างหนึ่งคือพี่สาวแท้ ๆ ท้องเดียวกัน
อีกข้างคือเจ้านายที่ให้เงินเดือนแพง ๆ ให้พื้นที่เขาได้โชว์ฝีมือ ที่สำคัญเจ้านายคนนี้มีหวังสูงจะเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเขาในอนาคต
ฟางเหิงเกาหัว “ผม... ผมช่วยคุณ”
“พอเถอะ ไม่ได้ทะเลาะกันหรอก” ลู่หมิงโบกมือ “ไปจัดการเรื่องการ์ดเถอะ สองวันนี้ในอำเภอไม่ค่อยสงบ ซูเหวินเข้าไปข้างในแล้ว มันก็ยากจะรับประกันได้ว่าพวกคนที่อยู่ในห่วงโซ่ผลประโยชน์ของมันข้างนอกจะไม่โดนต้อนจนมุม เอ็งไม่ใช่แค่ต้องจับตาดูพี่สาวเอ็งให้ดีเท่านั้นนะ ทางฝั่งลู่ยวน เสิ่นหลี รวมถึงพ่อแม่เรา อารอง ระดับการรักษาความปลอดภัยต้องยกระดับขึ้นทั้งหมด ถ้ามีวี่แววอะไรผิดปกติ ก็จัดการให้อยู่มือเลย ไม่ต้องขออนุญาต”