เช้าวันรุ่งขึ้น เก้าโมงตรง
หลินซีมาถึง
เพิ่งเดินมาถึงทางเข้าตึก หลินซีก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
หน้าประตูมีชายหนุ่มผมเกรียนใส่สูทสีดำยืนอยู่สองคน ร่างตั้งตรง ดวงตาคมกริบ
หลินซีเพิ่งเดินเข้าไปใกล้ คนหนึ่งก็ยกมือขึ้นกั้นทาง
"มาหาใคร?"
"นักข่าวหนังสือพิมพ์มณฑล หลินซี นัดกับผู้จัดการเฉินของพวกคุณไว้" หลินซียื่นบัตรนักข่าวให้
ชายหนุ่มผมเกรียนเหลือบมอง แล้วกดพูดเบา ๆ ใส่อุปกรณ์สื่อสารที่ปกเสื้อ ก่อนถอยหลังไปครึ่งก้าว "เชิญครับคุณนักข่าว"
หลินซีเดินเข้าไปในโถงใหญ่ กวาดตามองไปรอบ ๆ
ตรงมุมอับของชั้นหนึ่ง ยังมีสายตาจับจ้องมาทางนี้อยู่หลายคู่ ระดับการรักษาความปลอดภัยสูงกว่าครั้งก่อนที่เธอมาเยือนไม่ใช่แค่ระดับเดียว
ลิฟต์ตรงขึ้นไป
เสิ่นหลีรออยู่ที่ปากลิฟต์แล้ว "คุณนักข่าวหลิน ลำบากคุณเดินทางมาแล้ว"
"หน้าที่ค่ะ ปฏิบัติการช่วยเหลือเกษตรกรของประธานลู่ได้รับความสนใจในระดับมณฑล ทางหนังสือพิมพ์ให้ความสำคัญมาก" หลินซีเดินตามเสิ่นหลีเข้าไปข้างใน "ประธานลู่ร่างกายเป็นอย่างไรบ้างคะ ได้ยินว่าเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยเมื่อไม่กี่วันก่อน?"
"รบกวนคุณเป็นห่วง ประธานลู่พักอยู่ที่ห้องทำงาน" เสิ่นหลีไม่พูดอะไรมาก ผลักประตูห้องทำงานของลู่หมิงเข้าไป
หน้าผากด้านซ้ายของลู่หมิงมีพลาสเตอร์ปิดแผลแปะอยู่
เมื่อเห็นหลินซีเข้ามา ลู่หมิงก็ปิดแฟ้มเอกสาร ลุกขึ้นยืนชี้ไปที่โซฟาในมุมรับแขก "นักข่าวใหญ่หลิน นั่งก่อน"
หลินซีเดินไปนั่งลง หยิบเครื่องบันทึกเสียงวางไว้บนโต๊ะกาแฟ เปิดประเด็นตรง ๆ "ประธานลู่ แผลนี่คือ?"
"ฝนตก ถนนลื่นน่ะ" ลู่หมิงรินน้ำชาสองถ้วย เลื่อนไปให้อีกฝ่ายหนึ่งแก้ว
หลินซีมองใบหน้าสงบนิ่งของลู่หมิง