“ไม่รู้จักเหรอ?”
“ใช่” ฟางอวี๋นั่งลง “เมียของจางเหว่ยหนีไป ทิ้งลูกสาวที่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวไว้ให้เขา ปีที่ผ่านมาเพื่อรักษาลูกสาว เงินทั้งหมดหมดเกลี้ยง ยังติดหนี้อยู่อีกมาก”
“นี่มันใช่มือสังหารที่สมบูรณ์แบบไม่ใช่เหรอ?” ลู่หมิงถาม
“ใช่ ประหลาดก็ประหลาดตรงนี้” ฟางอวี๋รับคำ “ตามหลักแล้ว ขอแค่มีคนสัญญาว่าจะรักษาลูกสาวให้ เขาก็ควรรับผิดไว้คนเดียว”
“แต่นี่เขาไม่ทำ กลับยืนกรานหนักแน่น ว่าโดนซูเหวินสั่งการ”
ลู่หมิงพึมพำกับตัวเอง “น้ำ มันลึกขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ยังมีอีกจุดที่แปลก” ฟางอวี๋ขมวดคิ้วแน่น “เฉินเจี้ยนผิงสอบปากคำเอง เป็นนักสืบเก่าที่ทำมาทั้งชีวิต จะดูไม่ออกว่าจางเหว่ยโกหก ป้ายสี? แต่เขาดันไม่เห็น หรือไม่ก็เห็นแล้ว แต่ก็ยังเชื่อแน่ว่าคนบงการคือซูเหวิน”
ลู่หมิงหัวเราะ “เอ๊ะ นี่มันโคตรไม่เมคเซนส์เลย”
“เป็นไปได้ไหมว่าซูกั๋วต้งตัดแขนตัวเองเพื่อเอาตัวรอด ซื้อตัวเฉินเจี้ยนผิง?” ฟางอวี๋ถาม “เพื่อตัดขาดกับซูเหวิน? หาทางปกป้องตัวเอง?”
“ไม่ค่อยใช่” ลู่หมิงส่ายหัว “ไม่เข้ากับวิธีเอาตัวรอดของซูกั๋วต้ง เขาแค่อยากสืบสกุล อยากเป็นตระกูลใหญ่ ทำแบบนี้เท่ากับตัดอนาคตตัวเอง ไม่ใช่สิ่งที่คนฉลาดทำ และในระดับของเฉินเจี้ยนผิง ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ เสี่ยงขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องที่เงินจะซื้อได้แน่ๆ”