“นางไปหาลู่หมิงทำไม” เสียงของหูขุยเล็ดลอดออกมาจากซอกฟัน “พูดมา!”
“ไม่... ไม่รู้ครับ คนของเราเห็นแต่พี่สะใภ้เข้าไปในตึกซินเฉิง อยู่ประมาณ 40 นาที แล้ว... แล้วก็ไม่ได้กลับบ้าน ตรงไปที่สำนักกฎหมายเจิ้งซิ่นเลยครับ”
“สำนักกฎหมายเจิ้งซิ่น?”
หูขุยตะลึงไปสองวิ
สำนักกฎหมายเจิ้งซิ่น ฟางอวี๋
จู่ๆ เขาก็เข้าใจ
“นังแพศยา นี่มันจะหย่ากับข้า!”
หูขุยถีบโต๊ะน้ำชาล้มคว่ำ เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น
“เรียกคนมา ตามข้าไปตึกซินเฉิง”
“ประธานหู ท่านใจเย็นก่อนไหม... เราเพิ่งโดนลู่หมิงเล่นงานมาเงียบๆ...”
“บ้านจวนจะหายไปแล้ว ใจเย็นเชี่ยไร!”
บ่ายสามโมง
ที่ลานหน้าตึกซินเฉิง แลนด์โรเวอร์สีขาวคันหนึ่งเบรกกระทันหันจอดหน้าประตู ล้อลากคราบดำบนกระเบื้อง
ประตูรถถูกผลักออก หูขุยลงมา
ข้างหลังตามด้วยคนสองคน
คนหนึ่งเป็นผู้ช่วยเขา อีกคนเป็นหัวหน้าคนงานในโกดังเมืองวัสดุก่อสร้าง ร่างใหญ่ล่ำสัน คอห้อยสร้อยทอง
พนักงานต้อนรับโจวเสี่ยวเยี่ยนมองเห็นภาพนี้ผ่านกระจกบานใหญ่ ก็ลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หูขุยผลักประตูเข้ามา กวาดตามองโถงใหญ่ แล้วตรงไปที่บันได
“คุณคะ ขออนุญาตถามว่ามีนัดหรือเปล่าคะ” โจวเสี่ยวเยี่ยนยืนขวางที่บันได
หูขุยไม่สนใจหล่อน เดินขึ้นบันไดไปทีละก้าว
โจวเสี่ยวเยี่ยนร้อนใจ “ประธานลู่ มีคนบุกเข้ามาค่ะ”
“ปล่อยเขาขึ้นมา”
หูขุยเดินถึงทางเดินชั้นสอง ผลักประตูห้องทำงานลู่หมิง