ลู่หมิงเดินลงบันได
บริเวณโซฟาชั้นล่าง มีหญิงสาวสวมเสื้อโค้ทสีเบจคนหนึ่งนั่งอยู่ บนตักวางกระเป๋าสะพายโซ่ยี่ห้อชาเนล แต่งหน้าอย่างประณีต
โจวเสี่ยวเยี่ยนยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ต้อนรับ สีหน้าเต็มไปด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ลู่หมิงจำใบหน้านี้ได้
ในห้องเซ็นเอกสารของธนาคาร หญิงที่ถูกหูขุยตบจนตัวสั่นแล้วเซ็นเอกสาร
"ประธานลู่" หญิงสาวลุกขึ้นยืน มือสองข้างกำสายกระเป๋าแน่น
"สวัสดี คุณนายหู" ลู่หมิงไม่เดินเข้าไปใกล้ แต่ยืนอยู่บนขั้นสุดท้ายของบันได
"ฉันแซ่หลี่ ชื่อหลี่ม่าน" เธอแก้ไขคำเรียก "วันนี้ฉันมา ไม่ได้มาแทนหูขุย ฉันมาเอง"
ลู่หมิงพยักหน้า
"เสี่ยวเยี่ยน รินน้ำให้หน่อย"
เขาไม่ได้พาคนขึ้นไปชั้นบน แต่เดินไปนั่งที่โต๊ะรับแขกมุมหนึ่งของโถงชั้นล่าง
ตำแหน่งหันหน้าไปทางเคาน์เตอร์ต้อนรับและประตูใหญ่ มองผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่เห็นลานกว้างด้านนอก
ไม่ว่าเขากับหูขุยจะบาดหมางกันแค่ไหน ผู้หญิงตรงหน้านี้ก็ยังเป็นภรรยาของหูขุย
ความเหมาะสมข้อนี้ ลู่หมิงยังมีอยู่
หลี่ม่านนั่งลงฝั่งตรงข้าม วางกระเป๋าบนโต๊ะ
"ประธานลู่ ฉันขอพูดให้ชัดก่อน ฉันไม่ได้มาขอความเห็นใจ และไม่ได้มาต่อรอง" น้ำเสียงของหลี่ม่านเบามาก "หูขุยไม่รู้ว่าฉันมา"
"คุณมาทำไม?"
หลี่ม่านก้มลงมองมือตัวเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเงยหน้ามองลู่หมิง
"ฉันจะหย่ากับหูขุย"
ลู่หมิงไม่แสดงความประหลาดใจใดๆ
"นี่เกี่ยวข้องอะไรกับผม?"