“ปัง!”
ประตูห้องทำงานเลขาธิการพรรคประจำอำเภอถูกผลักเปิดอย่างแรง
เสี่ยวเจิ้งไม่แม้แต่จะเคาะประตู ใบหน้าซีดเผือดวิ่งพรวดเข้ามา: “เลขาธิการซุน เรื่องใหญ่แล้ว! รถของประธานลู่ถูกรถสิบล้อชนที่สี่แยกถนนเจี้ยนเซ่อ! ส่งตัวไปโรงพยาบาลอำเภอช่วยชีวิตแล้ว!”
ปากกาหมึกซึมในมือซุนฉางหมิงร่วง ‘แปะ’ ลงบนโต๊ะ
เขาลุกขึ้นยืนพรวด เก้าอี้ไถลไปข้างหลังครึ่งเมตร ส่งเสียงเสียดสีแสบแก้วหู
“ใครทำ?!”
“รถสิบล้อไม่มีทะเบียน ชนแล้วหนีไปเลย หน่วยรักษาความปลอดภัยของประธานลู่ปกป้องเขาไว้ แต่เขาหมดสติไปแล้ว”
“ไปโรงพยาบาล!” ซุนฉางหมิงสาวเท้าก้าวยาว ๆ ออกไป “แจ้งเฉินเจี้ยนผิง ผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ สั่งปิดล้อมทุกเส้นทางออกนอกเมืองทันที!”
……
บ้านของผู้อำนวยการสำนักงานคลัง
หวังเว่ยกั๋วกำลังจะพักผ่อน โทรศัพท์ดังขึ้น ฟังได้สองประโยค เขาพุ่งพรวดจากเตียง รองเท้ายังใส่ไม่ทันก็วิ่งออกไปข้างนอก
หัวหน้าหม่า ผู้อำนวยการสำนักงานพาณิชย์ ผู้อำนวยการหม่า กรมที่ดิน และโจวเหยียน ได้รับข่าวแทบจะในเวลาเดียวกัน
เทพเจ้าแห่งโชคลาภของอวิ๋นเมิ่ง เครื่องยนต์ขับเคลื่อนผลงานทางการเมืองทั้งหมด ถูกรถชน?!
ไป๋ฉงเหวิน ผู้อำนวยการสำนักงานการเคหะและการพัฒนาเมือง ตอนรับโทรศัพท์มือสั่น มือถือร่วงลงพื้นทันที
ในหัวเขาเหลือเพียงชื่อเดียว: ซูเหวิน
บ้าไปแล้ว! ซูเหวินบ้าเต็มขั้นแล้ว!
ไป๋ฉงเหวินไม่แม้แต่จะกางร่ม พุ่งตัวออกไปกลางสายฝน
เขารู้ดีว่า หากไม่รีบไปโรงพยาบาลเพื่อแสดงจุดยืนให้เร็วที่สุด ความโกรธแค้นของซุนฉางหมิงจะแผดเผาเขาจนกลายเป็นเถ้าธุลี