ตึกซินเฉิง
ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลง
พายุฝนกำลังก่อตัว
ในห้องทำงาน ลู่ยวนวางแฟ้มรายงานการเงินปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ เสิ่นหลียืนอยู่ข้าง ๆ มือถือแท็บเล็ต
รายงานงานเสร็จสิ้น
เสียงฟ้าร้องคำรามครั้งแรกดังขึ้นนอกหน้าต่าง เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองกระหน่ำลงบนกระจก เสียงดังเปาะแปะ
ลู่ยวนมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหันมามองลู่หมิง
"พี่" ลู่ยวนลดเสียงลง "ทางสำนักงานประกันสุขภาพย้อนตรวจสิบปี คราวนี้ตระกูลซูจบแน่ ซูเหวินจะหมาจนตรอกไหม"
ลู่หมิงยกถ้วยชาขึ้น จิบชาอุ่น ๆ หนึ่งอึก
"เขากระโดดแล้ว" ลู่หมิงวางถ้วยชาลง "คนที่เคยชินกับการใช้สิทธิอำนาจเปลี่ยนเป็นเงิน เมื่อสิทธิอำนาจพังทลาย เขาจะไม่ทบทวนตัวเอง มีแต่จะรู้สึกว่าโลกนี้มันผิดต่อเขา"
"ผมคิดถึงการเคลื่อนไหวต่อไปของเขาออก"
ลู่ยวนกับเสิ่นหลีมองไปที่ลู่หมิงพร้อมกัน
"ยื่นเรื่องกล่าวหาซุนฉางหมิงแบบระบุชื่อจริง ซูเหวินมีเอกสารคดีเหมืองพังครั้งนั้นอยู่ในมือ เขารู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ เขาก็เลยจะลากข้าราชการในอำเภอยวิ๋นเมิ่งลงไปด้วยกัน ทำให้สถานการณ์ปั่นป่วน เบี่ยงเบนความสนใจของสำนักงานประกันสุขภาพไปที่การต่อสู้ทางการเมือง นี่เป็นหนทางรอดเดียวของเขา"
"เลขาธิการซุนจะมีเรื่องเดือดร้อนไหมคะ" เสิ่นหลีถาม
"จะมี" ลู่หมิงตอบ "แต่ในเมื่อซุนฉางหมิงกล้าลงมือ แสดงว่าเขาเตรียมการป้องกันการเหยียบซ้ำไว้แล้ว เบื้องบนส่งหน่วยประกันสุขภาพลงมาโดยตรง ก็ถือเป็นท่าทีอย่างหนึ่ง หนังสือกล่าวหาของซูเหวิน อาจจะส่งไม่ถึงเบื้องบน"
ลู่ยวนกลืนน้ำลายลงคอ ยกมือขวาขึ้น ทำท่าปาดคอ
"พี่ เขาจะลนลานจนเสียสติ ถึงขั้นทำร้ายหน่วยสอบสวนของสำนักงานประกันสุขภาพไหม..."