เสียงตะโกนของลู่เจี้ยนจวินดังสนั่นไปทั่วทั้งตึก
เด็กสาวสองคนที่เข้าเวรดึกอยู่ในเคาน์เตอร์พยาบาลตกใจจนเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ มองหน้ากัน แล้วค่อย ๆ นั่งลงเงียบ ๆ พวกเธอทำงานที่โรงพยาบาลอำเภอมาหลายปี ไม่เคยเห็นใครถือท่อเหล็กมาอาละวาดในทางเดิน และไม่เคยเห็นห้องพักฟื้นพิเศษที่มีชายฉกรรจ์หัวเกรียนยืนเรียงรายอยู่หน้าประตูมาก่อน
ภายในห้องพักฟื้นพิเศษ เสิ่นหลีกุมมือลู่ยวนไว้ ทั้งคู่ไม่พูดอะไร
ฟางอวี๋ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ท่าทางไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
จากนั้น ลู่หมิงบนเตียงคนไข้ก็ขยับตัว
เริ่มจากนิ้วมือ นิ้วชี้มือขวางอเล็กน้อย วางอยู่บนผ้าปูที่นอน
ต่อด้วยคิ้ว ขมวดเล็กน้อย เหมือนถูกรบกวนจากเสียง “ตัดวงศ์ตระกูลข้า” ที่ดังมาจากทางเดินด้านนอก
ลู่ยวนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น ลุกพรวดเข้าไปใกล้เตียง “พี่! พี่!”
ลู่หมิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
แสงไฟในห้องส่องลงบนใบหน้าเขา ขาวสว่างจ้า
เขาอึ้งไปประมาณสองวินาที สายตาจากเพดานเลื่อนไปยังเบ้าตาแดงก่ำของลู่ยวน แล้วเลื่อนไปยังใบหน้าซีดเซียวของเสิ่นหลี และหันไปทางฟางอวี๋ที่ริมหน้าต่างเป็นที่สุดท้าย
ฟางอวี๋ยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับ
ลู่หมิงขยับริมฝีปาก เสียงแหบแห้ง “รถสิบล้อนี่ แรงดีจริง”
น้ำตาของลู่ยวนร่วงลงมาทันที
“แต่ว่า” ลู่หมิงลุกขึ้นนั่ง “ฉันไม่เป็นไร”
เสิ่นหลียืนอยู่ข้างเตียง ถอนหายใจยาว ลมหายใจนั้นออกมาจากอก พาเอาความตึงเครียดที่รัดแน่นมาครึ่งเดือนของเธอออกไปด้วย
แล้วเธอกลอกตาขาว ล้มลงไปด้านข้างทันที