จ้าวอีโจวลงมือเร็วมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น ห้าโมงครึ่ง ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี
บนถนนเจี้ยนเซ่อ เขตเมืองใหม่ อำเภอยวิ๋นเมิ่ง เสียงเครื่องยนต์ดีเซลดังปุ๊กปั๊กสลับไปมา
โดยมีช่องทางขนส่งด้านหลังห้างสรรพสินค้าว่านเจียฝูเป็นจุดเริ่มต้น รถสามล้อเกษตร รถกระบะเล็ก รถสามล้อถีบ คันแล้วคันเล่าต่อท้ายกัน ยาวเหยียดเป็นหางว่าวกว่าสองกิโลเมตร
ตาเฒ่าหลี่นั่งอยู่บนรถสามล้อเกษตร ในกระบะบรรจุหน่อกระเทียมกว่าแปดร้อยชั่ง มัดด้วยเชือกไนลอนสามชั้น แน่นหนา
ทั้งหมดนี้เป็นของที่เมื่อคืนเขาพาภรรยาและลูกชายสองคน ถือไฟฉายลงไปเก็บเกี่ยวในนาอย่างเร่งด่วน
เมื่อบ่ายวาน พ่อค้าต่างถิ่นกดราคารับซื้อเหลือเพียงสองเหมาหนึ่งชั่ง
ตาเฒ่าหลี่โมโหจนเอาหน่อกระเทียมสามร้อยชั่งที่เพิ่งถอนจากดินเททิ้งลงคูระบายน้ำตรงปากหมู่บ้าน
แม้แต่ค่าปุ๋ยยังไม่พอ แถมยังต้องเสียค่าแรงอีก ปลูกไปก็เท่านั้น
ตอนพลบค่ำ กำนันประกาศผ่านเสียงตามสายว่า "ซูเปอร์มาร์เก็ตว่านเจียฝู เขตเมืองใหม่ หนึ่งหยวนต่อชั่ง รับซื้อไม่จำกัดจำนวน"
"เฒ่าหลี่ ว่ากันว่าเจ้านายของว่านเจียฝูนี่สมองไม่ค่อยดีหรือเปล่า?" ชายวัยเดียวกันจากหมู่บ้านเดียวกันที่นั่งอยู่ในรถข้างๆ โผล่หัวออกมา คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ที่ปาก "หนึ่งหยวนรับซื้อ? ปีที่ตลาดดีที่สุดก็แค่แปดเหมา เขาหวังอะไร?"
"สนใจเขาหวังอะไรด้วย" ตาเฒ่าหลี่กลืนน้ำลาย "ขอแค่จ่ายเงินสดให้ เขาก็คือปู่แท้ๆ ของข้า"
หกโมงตรง
ประตูม้วนของช่องทางขนส่งด้านหลังว่านเจียฝูเปิดขึ้นตรงเวลา
จ้าวอีโจวสวมแจ็กเก็ตกันหนาวสีน้ำเงินเข้มเดินออกมา ในมือถือโทรโข่ง ข้างหลังมีพนักงานจัดเรียงสินค้าใส่เสื้อกั๊กแดงยี่สิบคนตามมา
ด้านข้างมีโต๊ะพับเรียงกันหกตัว มีเจ้าหน้าที่การเงินหกคนเข้าประจำที่