ซูเหวินถูกนำตัวไปแล้ว
สถานีตำรวจอำเภอ ห้องสอบสวน
ไฟสปอตไลท์ส่องจ้าตรงไปที่หน้าซูเหวิน
ซูเหวินก้มหัว มือทั้งสองข้างถูกใส่กุญแจแป้นไว้กับที่กั้นของเก้าอี้สอบสวน
เฉินเจี้ยนผิงสอบสวนด้วยตัวเอง
"รู้ใช่ไหมว่ามันเรื่องอะไรกัน?"
ซูเหวินส่ายหัว "ไม่รู้ครับ"
"ฮึ!" เฉินเจี้ยนผิงพูด "เรื่องที่หนึ่ง สำนักงานประกันสุขภาพตรวจสอบแล้วว่าคุณยักยอกเงินประกันสุขภาพ แค่ปีที่แล้วปีเดียวคุณยักยอกไปถึงแปดล้าน ตอนนี้ย้อนตรวจสอบสิบปี คุณจะสารภาพเอง หรือว่าต้องให้ผมช่วย?"
ซูเหวินไม่พูดอะไร
"เรื่องที่สอง" เฉินเจี้ยนผิงพูดต่อ "คุณจ้างคนมาฆ่า จ้างรถสิบล้อในคืนฝนตกมาชนลู่หมิง คนขับรถที่ก่อเหตุสารภาพหมดแล้ว คุณจะสารภาพผิดไหม?"
"เรื่องนี้ผมโดนใส่ร้ายจริง ๆ นะหัวหน้าเฉิน ไม่ใช่ผมทำจริง ๆ ผมไม่ได้โง่ถึงขนาดนี้..."
"โดนใส่ร้ายเหรอ?" เฉินเจี้ยนผิงขัดซูเหวิน "คนที่นั่งบนเก้าอี้ตัวนี้ มีใครบ้างที่ไม่คิดว่าตัวเองโดนใส่ร้าย? สารภาพมาตรง ๆ จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน"
ซูเหวินได้แต่ส่ายหัว ปากสั่นพร่า พร่ำย้ำว่าตัวเองโดนใส่ร้าย
เฉินเจี้ยนผิงส่ายหน้า ลุกขึ้นเดินออกจากห้องสอบสวน
ประตูด้านหลังปิดลง เสียงไฟนีออนในทางเดินดังหึ่ง
สี่สิบนาทีต่อมา เฉินเจี้ยนผิงรับโทรศัพท์จากห้องสอบสวน
ซูเหวินเซ็นชื่อในบันทึกการสอบสวนทั้งหมดแล้ว
จ้างคนมาฆ่า สารภาพแล้ว
ขบวนการผลประโยชน์จากการถอนเงินประกันสุขภาพ ความสัมพันธ์โยกย้ายผลประโยชน์กับหน่วยงานต่าง ๆ ตลอดสิบปี ก็สารภาพจนหมดสิ้น
รายชื่อข้าราชการประจำการกว่าสิบคนที่เกี่ยวข้อง ถูกบันทึกไว้ในสำนวนคดีทีละคน
เฉินเจี้ยนผิงวางสายโทรศัพท์ มองดูรายชื่อในมือนั้น เงียบอยู่นานไม่พูดอะไร
……
เช้าของวันรุ่งขึ้น
ตึกซินเฉิง
โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนนคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูใหญ่
"ที่อำเภอเรามีรถแบบนี้ด้วยเหรอ?" ลู่หมิงถาม