ฟางเจวียนยืนนิ่งงันอยู่กับที่
นางมีชีวิตมาค่อนชีวิต เคยผ่านเหตุการณ์ไหนมาบ้าง?
สามีเก่าอย่างจ้าวกั๋วจื้อเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลมาร่วมยี่สิบปี เข้าออกเขตบ้านพักศาลมีคนทุกสารทิศ
แต่เหตุการณ์แบบนี้ นางไม่เคยเจอ
หน้าบ้านคนธรรมดาไม่มียืนเฝ้าประตู
นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณบอกนางว่า เวลานี้ ห้ามสร้างความวุ่นวายให้ลู่หมิง
……
ข่าวการย้อนตรวจสิบปีก็ลามถึงตระกูลซู
ซูกั๋วต้งดับก้นบุหรี่กับพื้นรองเท้า ลุกขึ้น เดินเข้าห้องโถง
ตู้เสื้อผ้าในห้องด้านในเป็นตู้ไม้แดงบานสามบานเปิดแบบเก่า หลังบานตู้ด้านขวามีชั้นลับอยู่หนึ่งชั้น
เขาเอาห่อผ้าออกมา วางลงบนเตียง แล้วเปิดออก
ทองคำแท่งห้าสิบแท่ง แต่ละแท่งหนักห้าร้อยกรัม
นี่คือทรัพย์สินติดตระกูล
ซูกั๋วต้งหยิบออกมายี่สิบห้าแท่ง แล้วห่อส่วนที่เหลือใหม่ เก็บกลับเข้าในตู้
ซูเหวินนั่งในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้ามีกระดาษปูแผ่หลายแผ่น ด้านบนมีชื่อและหมายเลขโทรศัพท์เขียนแน่นขนัด
เขาดูดบุหรี่มวนต่อมวน นิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาถูกควันรมจนเหลืองกรัง
“อาเหวิน” ซูกั๋วต้งวางห่อผ้าลงบนโต๊ะน้ำชา ทองคำแท่งกระทบหน้าโต๊ะกระจก เกิดเสียงทุ้มตึง
ซูเหวินมองห่อผ้าแวบหนึ่ง แล้วมองซูกั๋วต้ง
“ยี่สิบห้าแท่ง ตามราคาตลาดตอนนี้ก็สิบกว่าล้าน” น้ำเสียงซูกั๋วต้งราบเรียบ “เอาพวกนี้ไป ถือโอกาสที่คำสั่งห้ามออกนอกประเทศยังไม่ออกมา บินไปอเมริกา ถึงนู่นแล้วก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เลี้ยงลูกให้โตเป็นผู้ใหญ่ อย่ากลับมาอีก”