ลู่หมิงเอามือวางบนม่านประตู สัมผัสเย็นๆ ของม่านไม้ไผ่ เขานับในใจสองวินาที ก่อนค่อยๆ ปล่อยมือ แล้วหันกลับมา
หวังต้าฟายังนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ลุกขึ้น
บุหรี่คีบไว้ระหว่างนิ้ว จวนมาถึงก้นกรอง ขี้เถ้ายาวใกล้ร่วงหล่น
เขาจ้องถ้วยชาบนโต๊ะ เหมือนกำลังมองอดีตที่ย้อนกลับไปไม่ได้
“นั่งลงเถอะ” น้ำเสียงหวังต้าฟาเปลี่ยนไป ไม่มีแววต่อรองเหมือนเมื่อกี้
ลู่หมิงเดินกลับมาที่โต๊ะ นั่งลง
หวังต้าฟาขยี้ก้นบุหรี่ใส่ที่เขี่ยบุหรี่ กดแรงๆ สองที
ที่เขี่ยเต็มจนล้น ก้นบุหรี่สองสามอันถูกดันหล่นบนโต๊ะ
“หนึ่งพันหกร้อย พอคุยกันได้ไหม” หวังต้าฟาเงยหน้าขึ้น มองลู่หมิง
ลู่หมิงส่ายหน้า
“ไอ้หนูเอ๊ย แกจะขาดอีกล้านเดียวเนี่ยนะ แกซื้อตึกทั้งหลังยังไม่คิดจะต่อเลย”
ลู่หมิงยิ้ม “คุณหวัง ตึกนั้นมันอีกดีลหนึ่ง เรากำลังคุยเรื่องว่านเจียฝู สภาพมันตอนนี้ มันก็ได้ราคาแค่นี้แหละ”
หวังต้าฟาเงียบไปหลายสิบวินาที
“เออ ก็ได้ หนึ่งห้าสิบก็หนึ่งห้าสิบ”
ลู่หมิงพยักหน้า
ไม่มีการจับมือ ไม่มีการกอด ไม่มีฉากดราม่าเหมือนในหนัง
ดีลมูลค่าสิบห้าล้าน สะสางกันเรียบร้อยในชากาหนึ่งกับบุหรี่สองมวน
“ผมจะหาทนาย ร่างสัญญา พรุ่งนี้ให้คุณดู” ลู่หมิงพูด
“ไม่ต้องพรุ่งนี้” หวังต้าฟาหันตัว หยิบกระเป๋าเอกสารเก่าๆ จากขอบหน้าต่าง ซิปติด เขากระตุกแรงๆ สองครั้งถึงจะเปิดออก แล้วล้วงเอาแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งออกมา
“โฉนดกรรมสิทธิ์ ใบอนุญาตใช้ที่ดิน รายการอุปกรณ์ สัญญาเช่าที่จดทะเบียนไว้” เขาวางเอกสารทีละแผ่นบนโต๊ะ “ฉันเอามาตั้งแต่ก่อนมาแล้ว”